Tuesday, December 12, 2017

நூல் ஐந்து – பிரயாகை – 10

நூல் ஐந்து – பிரயாகை – 10

கதையைச் சுழற்றி நிலத்தில் ஊன்றியபடி “களத்தில் நெறியென ஏதுமில்லை மூத்தவரே, நாம் வெறும் விலங்குகள் இங்கு” என்றான் பீமன். 

“மூத்தவரே, இதோ இவர்களைக் கொன்றதற்காக நான் வருந்தவில்லை. ஏனென்றால் அவர்கள் என்னைக்கொன்றிருந்தால் நான் அதில் பிழைகண்டிருக்கமாட்டேன். ஆனால் நான் தலை உடைத்துக்கொன்ற அத்தனைபேரிடமும் மன்னிப்பு கோருவேன். அவர்களை எங்காவது விண்ணுலகில் சந்திக்க நேர்ந்தால் காலைத் தொட்டு வணங்குவேன். நானும் அவர்களில் ஒருவன் என்பதனால் அவர்கள் என்னை மன்னித்து புன்னகை செய்வார்கள். அவர்களை அள்ளி மார்போடு அணைத்துக்கொள்வேன். ஆனால் எந்த மன்னனிடமும் எனக்கு கருணை இல்லை” என்றபின் திரும்பிக்கொண்டான். 

காயம்பட்டதுமே அவர்கள் வீரத்தையும் வெறியையும் இழந்து நோயாளிகளாக ஆகி ஆதரவு தேடினர். 

. “எதைச் சொன்னால் நான் அக்கணமே பற்றி எரிவேன் என நீ அறிந்திருந்தாய். ஏனென்றால் நீ என் நண்பனாக இருந்தாய்… அந்த நட்பையே படைக்கலமாக்கி என்னை தாக்கினாய்.”

மானுடம் மீது நம்பிக்கை இருக்கும் வரைதான் மனிதன் வாழ்கிறான்.” 


Friday, December 1, 2017

இரவு 21-24

அத்தியாயம் 21

நான் இறங்கி வெளியே ஓடி என் வீட்டுக்குச் சென்று காரைக்கிளப்பி சாலையில் புழுதி பறக்க விரைந்தேன். மரணம். எனக்கு தெரிந்த்துதான். ஆனால் ஒவ்வொருமுறையும் அருகே பார்க்கும்போது அதன் பிரம்மாண்டமான மர்மம் மனதை உறையச்செய்துவிடுகிறது. ஒரு மனிதர் , அவரது சிந்தனைகள் உணர்ச்சிகள் நினைவுகள் அறிமுகங்கள் அனைத்துடனும் அப்படியே இல்லாமலாகிவிடுகிறார். அதெப்படி என்று மனம் பிரமித்து அரற்றி மீண்டும் பிரமித்தது. மீண்டும் வீடுதிரும்பினால் அங்கே கமலா இருக்கலாம். இல்லை போகுமிடத்தில் சிரித்துக்கொண்டு கையசைக்கலாம். இல்லை — மனம் பொங்தோரு துளிக் கண்ணீர் விட்டுவிட்டேன்.

”அந்தப்பெண்மணி ரகசியமாக டாக்ஸியில் வந்து காயலுக்கு மறுபக்கம் இறங்கி ஒரு தோணி பிடித்து இந்தக்குடிலுக்கு வந்து விடுவாள். அங்கே அவர்கள் உடலுறவு வைத்துக்கொள்வார்கள். உதயபானு மிகவும் தற்செயலாக அதை ஒருமுறை கண்டுவிட்டார். அதைப்பற்றி சுவாமிஜியிடம் சண்டை போட்டிருக்கிறார். இனிமேல் இது நடக்காது என்று சுவாமிஜி உறுதி அளித்திருக்கிறார். ஒருமாதம் வரை ஒதுங்கியும் இருந்திருக்கிறார். ஆனால் இந்த மாதிரி விஷயங்களை அப்படி விட்டுவிட முடியாதல்லவா? மீண்டும் ஆரம்பித்திருக்கிறது. உதயபானு அந்தப்பெண்ணை மிரட்டியிருக்கிறார். அட்மிரலிடம் சொல்லிவிடுவேன் என்று சொல்லியிருக்கிறார். மீண்டும் ஒருமாதம் எல்லாம் நின்றிவிட்டிருக்கிறது. மறுபடியும் ஆரம்பித்திருக்கிறது”

”நோ ப்ளீஸ்” ”ஓகே” என்றார் டிஎஸ்பி.  ஆனால் அவரால் சொல்லாமலிருக்க முடியவில்லை. நெடுங்கால போலீஸ் சேவை குரூரங்களை ரசிப்பவராக ஆக்கியிருந்திருக்கலாம். 
--
மேனன் எப்படி இருக்கிறார்?”  என்றேன், பேச்சை மாற்றும் பொருட்டு.”இந்தமாதிரி வழக்குகளில் அந்தக் கணவனின் நிலைதான் பரிதாபம். அவன் ஒரு பொய்யான உலகில் இருந்திருப்பான். சோரம்போகும் பெண் கணவனிடம் மிகமிக நல்ல உறவை வைத்திருப்பாள். அதற்குக் காரணம் ஏமாற்றுவது மட்டும் அல்ல. அவளுக்குள் ஒரு குற்றவுணர்ச்சி இருக்கிறதே அதுதான். அதனால் கணவன் மனைவி உறவு மிகச்சிறப்பாக இருக்கும். ஏற்கனவே இருந்த சிறிய பூசல்கள்கூட இல்லாமல் ஆகிவிடும். கிட்டத்தட்ட ஒரு லட்சிய உறவு… ”
இன்னொரு சிகரெட் பற்றவைத்துக்கொண்டு ”அது சட்டென்று உடையும்போது அவனால் நம்ப முடிவதில்லை” என்றார்.”அப்படியே பிரமித்து உறைந்து போய்விடுவான். நிறையபேர் மந்தபுத்திகள் போலவே இருப்பார்கள். இந்த மாதிரி வழக்குகளில் இனிமேல் டிவியில் பாருங்கள். அந்த கணவன் ஒரு முட்டாள் மாதிரி இருப்பான். மூளையே இல்லாதவன் மாதிரி பேசுவான். நீங்கள் கூட இந்த முட்டாளை விட்டு அவள் சோரம்போகாமலிருந்தால்தான் ஆச்சரியம் என்று நினைப்பீர்கள். ஆனால் அவன் அந்த கணத்திற்கு முன்புவரை அதி புத்திசாலியாக இருந்திருப்பான். உற்சாகமானவனாக இருந்திருப்பான். ஒரு துரோகம் என்பது சாதாரணமான விஷயமா என்ன? ஒருவனுடைய இருப்பை முழுமையாகவே நிராகரிப்பதுதானே…நீ மனிதனே இல்லை, நீ செத்துப்போ என்று சொல்வதுதானே? துரோகத்தைச் சந்தித்த கணவர்களில் மிகமிகச்சிலர்தான் மீண்டு வருவார்கள்…”
--
அத்தியாயம் 22

ஓ நோ” என்று கைவீசினார் மேனன்.”நான் நீங்கள் நினைப்பது போல ஒன்றும் மனக்கசப்படையவில்லை. இந்த உண்மையை கொஞ்சம் கொஞ்சமாக உள்வாங்க முயல்கிறேன். இந்த உண்மை தெரிந்ததனால் எனக்கும் அவளுக்குமான முப்பத்தாறு வருட இலட்சிய உறவு இல்லாமலாகிவிடுமா என்ன? எனக்கு அவள் மேல் இருக்கும் காதல் வற்றி விடுமா என்ன? சட்டென்று ஒரு தவறு நடந்து விட்டது. அது மனித வாழ்க்கையில் சாதாரணம். அந்த தவறை வைத்து நான் அவளை மதிப்பிடவில்லை. அவள் ஒரு அழகான தேவதை..அவளுக்கு இப்படி ஒரு முடிவு..” குரல் உடைந்து மேனன் நிறுத்திக்கொண்டார். கழுத்துச்சதைகள் இறுகித்துடித்தன. ”சச் எ ஹாரிபிள் டெத்…ஷி டஸ் நாட் டிசர்வ் இட்… ரியல்¢… ஷி இஸ் சச் எ டார்லிங்…”



சரசரவென் வாசித்துவிட்டு ”அய்யோ இது நான் இல்லை. வேற யாரோ” என்றார் கமலா. ”உண்மையாவா? ” ”இதென்ன கேள்வி. செத்துப்போனா பின்னே நான் எப்டி வந்து இங்கே நிப்பேன்…” ”ஆமால்ல” ” அந்தப்பெண்ணை யாரோ நான்னு சொல்லிட்டாங்க. ரத்தம் மூடியிருந்ததனாலே தெரியாம போயிருக்கும். விஜய் அங்கேதான் போயிருக்காரா?” ”ஆமா” அதைச் சொன்ன பிறகுதான் எனக்கு எல்லாம் தெளிவாகி உவகை பொங்கியது. மார்பின் எல்லா பாரமும் விலக நான் உற்சாகமாக சிரித்துக்கொண்டு ”மை காட்! என்ன ஒரு ஷாக் பாருங்க…அப்பாடா” என்றேன். என்னுடன் சேர்ந்து கமலாவும் சிரித்தார். அப்போது விழித்துக்கொண்டேன்.
விழித்தபோது என்னுடைய மனப்பாரமெல்லாம் விலகி நான் சிரித்த முகத்துடன் இருந்தேன். சில கணங்கள் சிரித்தபடி கிடந்த பின்புதான் அது கனவென உணர்ந்தேன். எழுந்து அமர்ந்து அந்தக் கனவை ஆராய்ந்தபோதுகூட அந்த உல்லாசம் மனதில் மிச்சமிருந்தது. அதுவரை என்னிடமிருந்த இறுக்கமும் கனமும் விலகி மிக எளிதாக இருந்தேன். ‘என்ன ஒரு கனவு!’ என்று மட்டும் உள்ளூர திரும்பத் திரும்பச் சொல்லிக்கொண்டிருந்தேன்.
(கனவு - due to subconsious)
நோய்கள்
எத்தனை நட்பாக
அடையாளம்கண்டுகொள்கின்றன இரவை
கவலைகள்
எத்தனை சொந்தமாக
அணைத்துக்கொள்கின்றன இரவை!
அவரது தோற்றத்தில் இருந்த வேறுபாடு என்ன என்று எனக்கு அப்போதுதான் உறைத்தது. அவர் ஒரு கேன்வாஸ் தொப்பி அணிந்திருந்தார். முன்னர் அவர் தொப்பி ஏதும் அணிந்து நான் பார்த்ததில்லை. படங்களில்கூட! ஆழமான மனநெருக்கடிகளுக்கு உள்ளானவர்கள் புறத்தோற்றத்தில் ஏதேனும் மாற்றத்தை அடைவதை அப்போது நினைவுகூர்ந்தேன். அது தன்னை மாற்றிக்கொள்வதற்கான ஒரு புற அடையாளமாக இருக்கிறது போலும்.

”நான் உனக்கு ஒரு அட்வைஸ் பண்ணலாமா?” என்றார் மேனன். ”சொல்லுங்க சார்” ”இந்த ராத்திரி லை·ப் வேணாம். விட்டிரு…” ”சார்” என்றேன் அர்த்தமில்லாமல். ”இது ஒரு சீப் ரொமாண்டிசிசம். மனுஷ மனசை அப்டியெல்லாம் எவரும் அளந்து வச்சிட முடியாது.  அது பெரிய கடல். ஸோ…” நான் பேசாமல் நின்றேன். அவர் அப்படிச் சொல்வார் என நான் ஏற்கனவே எதிர்பார்த்திருந்தது போல உணர்ந்தேன்.

”அதைவிட குறிப்பாச் சொல்லணும்னா…” அவர் ஒரு கணம் தயங்கி முற்றத்தில் குரல் கேட்காத தூரத்தில் நின்ற அஜய்மேனனைப் பார்த்தார். ”அதாவது லீவ் தட் கர்ல்…நீலிமா. அவ உனக்கு சரிவர மாட்டா” நான் என் உடம்பெல்லாம் அதிர்வுடன் அவரையெ பார்த்து நின்றேன். அவர் ஆங்கிலத்திற்கு தாவினார் ”எனக்கு அந்தரங்கமாக ஒரு விஷயம் தெரியும். நீ கமலாவால் தீவிரமாக கவரப்பட்டிருந்தாய். அவள் அப்படித்தான். நெருப்பு போல. அவளை விட்டு யாரும் கண்களை எடுக்க முடியாது. நீலிமா கமலாவின் ஒரு சிறிய மாற்றுவடிவம்தான் உனக்கு”
நான் அவரை மறுத்துப்பேச எண்ணினேன். ஆனால் என்னால் ஒருசொல்லைக்கூட என் உள்ளத்தில் இருந்து பெயர்த்தெடுக்க முடியவில்லை. மொழியே என்னுள் இல்லை போலிருந்தது. ”நேற்று இந்தச்செய்தி கேட்டதும் உனக்கு ஏற்பட்ட அதிர்ச்சியும் துயரமும் அதனால்தான். உனக்கும் துரோகம் இழைக்கப்பட்டிருக்கிறது. நீயும் ஏமாற்றப்பட்டிருக்கிறாய்….இப்போது உன்மனதில் இருக்கும் சஞ்சலமும் இதனால்தான். நீலிமாவை கமலாவுடன் தொடர்புபடுத்தாமல் உன்னால் பார்க்க முடியாது. ஆகவே உன்னால்  இனிமேல் ஒருநாள் கூட அவளுடன் நிம்மதியாக வாழமுடியாது. உன்னுடைய அகம் பதறிக்கொண்டே இருக்கும்”
”இல்லை சார்” என்று ஆரம்பித்தேன். ”ப்ளீஸ்..” என்றார் மேனன் சிரித்தபடி. ”நாம் உண்மையை அப்பட்டமாகச் சந்திப்பதைப்பற்றி நிறையவே பேசியிருக்கிறோம்.” வாய்விட்டு சிரித்து ”முட்டாள்தனம். உண்மையை எவராலும் நேருக்கு நேர் சந்தித்து பழக முடியாது. மெடுஸாவின் முகம் மாதிரி. அதை பல்வேறு பிரதிபலிப்புகளில்தான் பார்க்க முடியும். இல்லாவிட்டால் எதற்கு இத்தனை காவியம் கதைகள் கவிதைகள் இல்லையா? பேசாமல் திரும்பிப்போ. எல்லாரும் வாழக்கூடிய எளிமையான சாதாரணமான உலகத்தில் சாதாரணமாக வாழ முயற்சி செய்”
மேனன் என் தோளை இறுகப்பிடித்தார் ”உன்னை இதற்குள் கொண்டுவந்தவன் நான். ஆகவே எனக்கு ஒரு பொறுப்பு இருக்கிறது. நீ வெளியே போவது என் குற்றவுணர்ச்சியை கொஞ்சம் குறைக்கும்” ”சரி சார்”  என்றேன். ”இதில் உள்ள மிக அசிங்கமான விஷயம் என்ன தெரியுமா, நம்முடைய அகங்காரம்தான். நாம் அசாதாரணமானவர்கள், இலக்கியமும் தத்துவமும் படித்தவர்கள் என்று கற்பனைசெய்துகொள்கிறோம்.  ஆகவே பிற முட்டாள்களைப்போல அல்லாமல் நாம் உண்மைகளில் காலூன்றி வாழ்கிறோம் என்ற எண்ணம் நமக்கு நிறைவை அளிக்கிறது. அப்படி எண்ணிக்கொள்ளும்போது நாம் மேலும் முட்டாள்களாக ஆகிறோம் என்பதை நாம் அறிவதில்லை. இப்படி பிடரியில் ஒரு கோடாலிவெட்டு விழும்போது சட்டென்று எல்லாம் தெரிந்துவிடுகிறது

நான் அந்தக் கோடாலிவெட்டு என்ற சொல்லாட்சியால் அதிர்ந்தேன். அவர் அதை கவனமில்லாமல்தான் சொல்லியிருந்தார். ”நீ பேசாமல் சென்னைக்குப் போ. உன்னுடைய சாதாரண வாழ்க்கையில் சாதாரணமான சந்தோஷங்களில் ஈடுபட்டு நிம்மதியாக இரு. இந்த ஆபத்தான இருண்ட பாதை வேண்டாம்… நீலிமாவை மறந்துவிடு. அவளை நீ ஒருபோதும் பகலுக்குக் கொண்டு செல்லமுடியாது. அவள் ஒரு யட்சி. யட்சிகள் பகலில் வாழ முடியாது” சட்டென்று கண்கள் சுருங்க ”அந்த பெங்காலிபாபு போலீஸிடம் என்ன சொல்லியிருக்கிறான் தெரியுமா? கமலா ஒரு யட்சியாம். யட்சி பகலில் வரக்கூடாது என்பதற்காகத்தான் கொன்றானாம். பாவம், அவனும் கலங்கிப்போயிருக்கிறான்.”
நான் முகர்ஜியின் முகத்தை நினைவுகூர்ந்ததும் கடுமையான துவேஷத்துக்கு உள்ளானேன். அதை என் முகத்தில் வாசித்த மேனன் ”அவனை வெறுப்பதில் அர்த்தமே இல்லை. அவனும் சாதாரண மனிதன்தான். சுவாமிஜியும் கமலாவும் எல்லாருமே சர்வ சாதாரணமான மனிதர்கள். தங்களை அபூர்வமானவர்கள் என்று கற்பனைசெய்துகொண்டு ஆழ்மனத்துடன் விளையாடினார்கள். குழந்தைகள் தீயுடன் விளையாடுவது போல.” சட்டென்று என் தோளை மேலும் தட்டி ”ஓகே..·பைன்” என்றார்

மெல்ல மெல்ல மூச்சு தணிந்ததும் மீண்டும் மடிக்கணினியை எடுத்தேன். பழைய இணைய தளங்களுக்குள் சென்றேன். அந்த தீராத வசைப்போர்களில் மூழ்கினேன். .....எத்தனை வசைகள். கிண்டல்கள் நக்கல்கள், தர்க்கங்கள். எதிலுமே அர்த்தமில்லை. மார்க்ஸியம், தேசியம், இனவாதம், மதவாதம்… கொள்கைகள், நம்பிக்கைகள், தரப்புகள். எல்லாமே பொய். வெறுப்பையும் காழ்ப்பையும் கொட்டுவதற்கான முகாந்திரங்கள் மட்டும்தான் அவை. இவர்கள் அனைவருமே என்னைப்போல அடிபட்டு வலி தெறிக்க எங்காவது பதுங்கிருப்பவர்கள்தானா? இல்லை, பாதிப்பேர் நிஜவாழ்வில் கோழைகள். நிஜவாழ்வில் பெரும் வெற்றிடம் ஒன்று கொண்டவர்கள்.

 ”சரவணன் நீங்கள் சொன்னது உண்மை, சீனா சீக்கிரமே கிறித்தவமாகி விடும்”
”ஏன்?” என்றேன். ”அங்கே பிரம்மாண்டமான தொழில் வளர்ச்சி. மிகக் கடுமையான உழைப்பு இல்லாமல் அது நடக்காது. இயந்திரம் போல மனிதனை வேலைசெய்ய வைக்க வேண்டுமென்றால் மகிழ்ச்சி என்பது பணத்தில் இருக்கிறது என்று மக்களை நம்ப வைக்க வேண்டும். முதலாளித்துவம் அதற்காக பொம்மைகளை உருவாக்கிக் கொண்டே இருக்கும். செல்போன்கள், கம்ப்யூட்டர்கள், கார்கள், விமானங்கள், துப்பாக்கிகள். அவற்றை வாங்கி மகிழ்ச்சியை அடைவதற்காக மக்கள் ரத்தத்தை வியர்வையாக ஆக்குவார்கள்” ·பாதர் சிரித்தார் ”கிறித்தவ மதம் உலகம் முழுக்க எப்படி பரவியது என்றால் லௌகீகமான பொருட்களை கோரி கடவுளிடம் மிக உருக்கமாக, மிக நம்பகமாக பிரார்த்தனை செய்ய கற்பிக்கும் மதம் இதுதான்…”
”சீனர்கள் என்ன கேட்கிறார்கள்?” என்றேன். ”என்ன கேட்பார்கள்? பாவப்பட்ட ஜனங்கள். செல்·போன் கேட்கிறார்கள்..” என்று சிரித்தார். ”அவர்கள் ஏமாற்றம் அடைய அடையத்தான் கிறித்தவத்துக்கு வாய்ப்பு அதிகம். ஆரம்பத்தில் உழைக்கலாம், சம்பாதிக்கலாம் என்றெல்லாம் தோன்றும். பிறகு இது எதுவும் அவர்கள் கையில் இல்லை என்று தெரியும்போது கடவுளிடம் பிரார்த்தனை செய்ய வருவார்கள். தேவாலயங்கள் நிரம்பி வழியும். எங்களுக்கு வேலை தேடித்தாருங்கள் கர்த்தாவே, எங்கள் பிள்ளைகளுக்கு வேலை தேடித்தாருங்கள் கர்த்தாவே, எங்கள் சம்பளங்களை கூட்டித்தாருங்கள் கர்த்தாவே..”

”அது ஒரு பிரார்த்தனை” என்றார் தாமஸ். ”நல்ல பிரார்த்த்தனையில் பிரார்த்திப்பவன் இல்லாமலாவான். பிரார்த்தனையும் இல்லாமலாகும். பிரார்த்திக்கப்படுவது மட்டும் மிஞ்சியிருக்கும்”

--
கார் செல்லும் பாதையை தாமஸ் கவனித்து ”இது கிராமம் மாதிரி இருக்கிறதே” என்றார். ”ஆமாம் கிராமம்தான். இங்கே ஒரு எட்டு ஏக்கர் நிலத்துடன் ஒரு வீட்டை வாங்கியிருக்கிறேன். எனக்கும் நீலிமாவுக்கும் எங்கள் இரவு வாழ்க்கைக்கு தனிமை தேவைப்படுகிறது” தாமஸ் ”நைஸ் பிளேஸ். சென்னைக்கு அருகில் இப்படி ஒரு இடமிருப்பதே ஆச்சரியமாக இருக்கிறது” என்றார். ”சென்னையில் இருந்து வெறும் முப்பது கிலோமீட்டர் தூரத்தில் சிறுத்தை வாழும் காடு இருக்கிறது. பலருக்கு அது தெரியவதில்லை” என்றேன்.
”மேனனிடம் சொன்னாயா?” ”அவருக்கு எழுதியிருந்தேன். அவர் பதில் போடவில்லை” என்றேன். ”அவரிடம் நான் மானசீகமாக நிறைய விவாதித்திருக்கிறேன். இப்போது இதைப்பற்றி நான் சொல்லும் வாதங்கள் எல்லாமே அவரிடம் மானசீகமாக உரையாடி உருவாக்கிக் கொண்டவைதான்.” என்றேன்.
”முதல் விஷயம் இதுதான் ·பாதர். இத்தனை தீவிரமான அனுபவங்களுக்குப் பின்னர் நான் சாதாரணமான உலகுக்குப் போய் சாதாரணமாக வாழ முடியாது. அப்படி நடிக்கலாம். மனம் இந்த  உக்கிரத்தையே நாடிக்கொண்டிருக்கும் நாம் எவ்வளவு ஆழமான வாழ்க்கை வாழவேண்டும் என்று நாம் தீர்மானிக்க முடியாது.” ”உண்மைதான்” என்றார் தாமஸ்.
--
”மேனன் என்ன தவறு செய்தார் என்றால் அவர் கனவின் அப்பட்டத்தில் வாழ விரும்பினார். ஆனால் அந்தக்கனவு அவர் விரும்பியபடி நடக்க வேண்டும் என்றும் ஆசைப்பட்டார். யுலிஸஸ் நரகத்துக்குப் போனதைப்பற்றி என்னிடம் அவர் சொன்னார். வீரன் மட்டுமே ஆழத்திற்குச் செல்ல முடியும் என்றார். எனக்கு என்ன தோன்றுகிறது என்றால் மேனன் தாந்தேயின் டிவைன் காமெடியைப் படித்துவிட்டு அதைச்சார்ந்து ஒரு வரைபடம் அமைத்துக்கொண்டு நரகத்துக்குச் செல்ல முயன்றவர் என்று. ஒவ்வொரு கணமும் முற்றிலும் எதிர்பாராத ஒன்று நடக்கும்போது அதை எதிர்கொள்வதுதானே வீரம்?”

”மேனனைவிட சுவாமிஜி இன்னும் தெரிந்து வைத்திருந்தார்” என்று தொடர்ந்தேன் ”அவர் இரவை ஒரு யானை என்றார். நூற்றுக்கு தொண்ணூறு பாகன்கள் யானையால்தான் கொல்லப்படுகிறார்கள். யானைக்குள் ஒரு காடு இருந்துகொண்டே இருக்கிறது. யானையை எவருமே  முற்றிலும் கட்டுப்படுத்த முடியாது. யானை அவரை மிதித்துக்கொன்றது. ஒருபாகனை யானை கொன்றது என்பதனால் இன்னொருவன் யானைப்பாகனாக வர மாட்டானா என்ன? இறந்தவனின் மகனே வருவான் அல்லவா? இது ஒரு பெரிய சவால். இந்த கனவு வெளியின் அடியில் இன்னும் மகத்தான வெளிகள் இருக்கின்றன. என்னுடைய ஆர்வம் அந்த ஆழம் நோக்கித்தானே ஒழிய என் தலைக்குமேல் உள்ள குமிழிகளின் பரப்பை நோக்கி அல்ல
”அது நல்ல தன்னம்பிக்கை” என்று தாமஸ் சிரித்தார். ”என்னுடைய ஒற்றை வரியே இதுதான். நான் நெடுஞ்சாலையில் நடக்கவிரும்பவில்லை, இழுத்துக்கட்டிய கம்பிமீது அந்தரவெளியில் நடக்க விரும்புகிறேன்” என்றேன் ”இந்த பயணத்தில் என் நரம்புகள் ஒரு கணம் கூட தொய்வடையாது. சாதாரணமான தருணம் என்பதே கிடையாது. ஒவ்வொரு காலடியும் ஒரு சவால். இதுதான் வீரனின் வாழ்க்கை”


இரவு - கடிதம்
அன்புள்ள திருவேங்கடம் அவர்களுக்கு,
இரவு ஒரு முழுமையான வாழ்க்கை நோக்கை முன்வைக்கும் நாவல் அல்ல. அது வாழ்க்கையின் ஒரு தளத்தை மட்டுமே ஊடுருவிச்செல்லக்கூடியது. காமகுரோதமோகங்களில் காமம் என்ற துளியை மட்டுமே அதுபேசுகிறது. அதில் நாம் அறிந்தும் அறியாமலும் நமக்குள் வாழும் பக்கங்களை. அதைத்தான் இரவின் இரவு என்று சொல்கிறது. அது நிம்மதியையோ நிறைவையோ அளிக்கக்கூடிய தரிசனம் அல்ல. நிலைகுலைவையே அளிக்கும்.
இரவு என்பது நம் ஆழம். நம் அறியப்படாத இருள். அதை அறியநேர்வது அதிர்ச்சியையும் சமன்குலைவையுமே அளிக்கிறது. அது நம்மை ஈர்க்கிறது. அதே சமயம் நம்மை அங்கே நிம்மதியாக இருக்கவிடுவதுமில்லை. தியானத்தின் ஆழமும் அதைப்போன்றதே. நம்மை நாமே அறிவது முதலில் அவ்வளவு மகிழ்ச்சியானதாக இருக்காது.
இரவின் வசீகரம் என்பது அது நம் பிரக்ஞை உறங்கி அகம் விழிக்கும் நேரமாக இருக்கும்போது மட்டும்தான். பசித்திரு தனித்திரு விழித்திரு என்று அந்த விழிப்பே சொல்லப்படுகிறது. ‘தூங்காமல் தூங்கி சுகம்பெறுவது’ என அதையே யோகம் சொல்கிறது.
நாவலில் இரவு என வருவது ஒரு மனநிலை. ஒரு குறியீடு. பகல் நம் விழிப்பு அதாவது ஜாக்ரத். இரவு நம் கனவு அதாவது ஸ்வப்னம். அப்படியென்றால் அடுத்த நிலை? அது இரவுக்குள் உள்ள இரவு. சுஷுப்தி நிலை என்பது நம் கனவுக்குள் உள்ள கனவு. அது வெளிப்படும் ஒரு உச்சமே நாவலில் இறுதியில் நிகழ்கிறது.
நாவலில் இரவுடன் கதைமாந்தருக்கு உள்ள ஊசலாட்டமான உறவை இந்தக்கோணத்தில் புரிந்துகொள்ளலாம்.
ஜெ

Thursday, November 30, 2017

இரவு 11-20

அத்தியாயம் - 11

இன்றிரவு
நான் தனியாக இல்லை
இரவு ஒரு தோழியாக
என்னுடன் இருக்கிறது
தன் தனிமையைப்பற்றி
என்னிடம் சொல்லிக்கொண்டிருக்கிறது.


. எதிரே ஒரு பெரிய மரம் கிளைகளை தரைவரை தாழ்த்தி பரந்து கிடந்தது. 

உன்னை சிலசமயம் பாத்தா கிறுக்கு மாதிரி இருக்கு” என்றேன். அடுத்தக்கணமே அதைச் சொல்லியிருக்கக் கூடாதோ என்ற உணர்வு ஏற்பட்டது.

--
”முக்கர்ஜின்னு ஒருத்தரைப் பார்த்தேன்” என்றேன். ”யட்சியை வரையற ஆள்” ”ஐ நோ ஹிம்..ஸ்டுப்பிட் ஓல்ட் மான்” நான் அந்த அலட்சியத்தால் சற்றே புண்பட்டு ”நல்ல மனுஷனாத்தானே தோணுது” என்றேன் ”இருந்துட்டு போகட்டுமே…” என்றாள். பேச்சைமாற்றுவதுபோல ”கன் ஐ ஆஸ்க் எ கொஸ்டின்?” என்றாள். ”எஸ்” ”வெரி பர்ஸனல்” ”ஷ்யூர்” அவள் சில கணங்கள் பேசாமல் இருந்தாள். பின்பு ”ஏன் இன்னைக்கு முன்னாடியே வரல்லை?” என்றாள். ”அதாவது வர்க்..ஆக்சுவலி…” என்றேன். ”ஷட் அப்… ஐ நோ. நீங்க வேணும்னேதான் வரலை” நான் பேசாமல்  இருந்தேன். ”ஏன்?” என்றாள்.
நான் தயங்கி பின்பு ”எனக்கு பயமா இருந்தது” என்றேன். ”என்னைத்தானே பயம்?” என்றாள். அந்த அப்பட்டமான கேள்வியால் நான் அயர்ந்துபோய் அமர்ந்திருந்தேன். என் மனம் படபடவென்று அடித்துக்கொண்டது. ”டெல் மி” நான் நாவால் உதடுகளை ஈரப்படுத்திக்கோண்டேன். ஈரம் தேவைப்பட்டது தொண்டைக்கு. ”மே பி…”என்றேன். ”மே பி…ஆனா அப்டி இல்லை…ஆக்சுவலா இந்த மாற்றம் எனக்கு பயமா இருக்கு. நான் இது வரை வாழ்ந்த வாழ்க்கையை ஒட்டுமொத்தமா விட்டுடணுமான்னு இருந்தது. இது ஏதோ ஒரு பைத்தியக்கார உலகம். இது பெரிய ஒரு எக்ஸைட்டிங்கான உலகம்தான். இருந்தாலும்–”

என் சொற்களை நான் கண்டுகொண்டேன். ”மனுஷனுக்கு பெரிய விஷயங்கள் வேண்டாம். அதான் அவன் மனசோட இயல்பு. ஒரு  நூறுகோடி ரூபாய இல்லாட்டி நாலுகைப்பிடி வைரத்தை மனுஷன் கையிலே குடுத்தா பதறிப்போயிடுவான். பயத்திலே சாவான். அதுமாதிரித்தான். இந்த உலகம் வேற மாதிரி இருக்கு. இங்க எல்லாமே தீயா எரியற மாதிரி, உருகி வழியற மாதிரி இருக்கு. ஒரு சாதாரண கண்ணாடி டம்ளரைப்பாத்தாக்கூட  அழகிலே மனசு மலைச்சுபோயிடுது. இது ஒரு கனவு…இந்தக் கனவிலேயே வாழமுடியுமான்னு தோணிட்டுது… கனவிலே இருந்து முழிச்சுக்கலேன்னா ஆபத்து. திரும்பி வரவே முடியாதுன்னு பட்டுது…வெல்…ஆக்சுவலி..”நான் என் வேகத்தை இழந்தேன் ”அதாவது,  எனக்கு பைத்தியம் பிடிச்சிடுமோன்னு பயந்துட்டேன்”
---
அப்றம் எதுக்கு பைத்தியத்தைப் பயப்படணும்” ”திரும்பி வரமுடியாட்டி?” ”எதுக்கு திரும்பி போகணும்? மனுஷனுக்கு என்ன தேவை?சந்தோஷம், அழகு, நிறைவு. அது கிடைச்சதுக்குப் பிறகு எதுக்காக திரும்பி போகணும்? எனக்கு திரும்பிப் போறதைப்பத்தி நினைச்சுப்பாக்கவே முடியலை” நான் பெருமூச்சுவிட்டேன். ”எனக்கும்தான்… நேற்று பகலை என்னால தாங்கிக்கவே முடியலை. அசிங்கமான, ஆபாசமான, வெளிச்சம். எல்லாமே கூசற மாதிரி இருந்தது… என்னால அந்த உலகுக்கு திரும்பிப் போகமுடியும்னே தோணல்லை… அப்றம் நான் உன்னை இழந்திருவேனோன்னு நினைச்சேன்…அதை என்னால தாங்க முடியல்லை…”

சட்டென்று அவள் எழுந்து, நான் திடுக்கிட்டு மார்பு அறைய செயலற்றிருந்த கணத்தில் என்னை ஆரத்தழுவிக்கொண்டு, என் உதடுகளில் தன் உதடுகளைப் பதித்தாள். நான் அவள் சூடான மூச்சையும் வழுவழுத்த மென்மையான உதடுகளையும் உணர்ந்தேன். இருவரும்  ஒருவரை ஒருவர் உண்பதுபோன்றதோர் அழுத்தமான முத்தத்தில் இறுகிக் கொண்டோம். ம்ம் என்ற மெல்லிய முனகலுடன் அவள் பிரிந்து கொண்டாள். நான் அவள் கண்களைப் பார்த்தேன். ”ஞான் விடில்ல” என்று சொன்னாள். கண்கள் ஒளியுடன் மின்னின. மூச்சில் கழுத்து குழிந்து எழுந்தது. தோள்கள் கூச்சம் கொண்டவை போல முன்நோக்கி வளைந்து அசைந்தன

அவள் தோள்களின் பளீரென்ற நிறத்தை பார்த்தேன். மறுகணம் அவளை அள்ளி எடுத்து தோள்களிலும் கழுத்திலும் கன்னங்களிலும் உதடுகளிலும் ஆவேசமாக முத்தமிட ஆரம்பிந்தேன். அவள் உடல் முதலில் எதிர்விசை கொடுக்கப்பட்டதுபோல இருந்தது. பின்பு நெகிழ்ந்து என் கைகளுக்காகவே வடிவமைக்கப்பட்டது போல இ¨யைந்தது. பின்பு அவள் உடலில் சுயநி¨னைவு திரும்புவதை என் உடலாலேயே உணர்ந்தேன்.”மதி கேட்டோ” என்று மெல்லச் சொன்னபடி என் மார்பில்  கையை வைத்து தள்ளி எழுந்துகொண்டு முந்தானையை தூக்கிப் போட்டுக்கொண்டு இடுப்பில் சேலையை செருகினாள்.
---
போகாம்” என்றாள். நான் எழுந்தபோது நிசாகந்தி மணம் வீசியது. ”உன் தலையிலே பூ எங்க?” என்றேன். ”அது கீழே விழுந்திருக்கும்…”என்றாள். ”வேறே பூ இருக்கும்போல…நல்ல மணம்”
காரைக்கிளப்பியதும் கண்டுகொண்டேன் என் சட்டையில் இருந்துதான் நிசாகந்தி வாசனை வீசிக்கொண்டிருந்தது

ஒரு வாரம் கழித்து நான் நீலிமாவிடம் சொன்னேன்”நீ அன்று அந்த முத்தத்தை அளிக்காவிட்டால் நான் ஒரு அடிகூட முன்னால் எடுத்து வைத்திருக்க மாட்டேன்”. அதை ஆங்கிலத்தில்தான் என்னால் சொல்ல முடிந்தது. அந்த மொழி எல்லாவற்றையுமே ஒரு வணிகம்போல ஆக்கிவிடுகிறது என்று பட்டது

நான் ”உன்னை நான் இதுவரைக்கும் பகல் வெளிச்சத்தில் பார்த்ததே இல்லை” என்றேன். ”ஏன் பார்க்க வேண்டும்? பகல் வெளிச்சத்தில் என்ன நடந்துவிடும்?” ”ஒன்றும் நடக்காது. ஆனால் அது ஒரு யதார்த்தம்…” ”இது?” ”இது இன்னும் கொஞ்சம் அழகான யதார்த்தம்” என்னால் குழப்பம் இல்லாமல் சொல்ல முடியவில்லை. ”ஆனால் இந்த யதார்த்தம் நாம் உருவாக்கிக் கொள்வது. கடவுள் நமக்கு அளிக்கும் யதார்த்தம் பகல்தான். அது நம்மை மீறியது” ”நீங்கள் குழம்பிப்போயிருக்கிறீர்கள்” என்றாள் நீலிமா

நீ ஒரு வலிமையான ஆளுமையாக இருக்கிறாய். அதுதான் காரணம். வலிமையான பெண்களை ஆண்கள் அஞ்சுவார்கள்” என்று மேலும் ஆங்கிலத்தில் சொன்னேன். ”ஓ கமான், அந்த ஸில்லி தத்துவப்பேச்சை விடுங்க…தமிழிலே பேசுங்க” நான் ”ஓகே” என்றேன்.

---
பின்பு கிடைத்த ஒரு சொற்றொடரை பற்றிக்கொண்டேன். ”எப்ப நான் வேணும்னு தோணிச்சு?” நீலிமா தன் விரல்களைப் பார்த்து சிறிது நேரம் பேசாமல் இருந்தாள். பின்பு ”உண்மையச் சொல்லட்டுமா? பாத்த முதல் நிமிஷமே” என்றாள். ”ஓ” என்றேன். ”நான் செருப்பைக் கழட்டுறப்பதான் உங்களைப் பாத்தேன். மனசு திக்குன்னு ஆகிப்போச்சு. கால்கூட கொஞ்சம் தடுமாறிச்சு…அதுக்குப் பிறகு வந்து சோபாவிலே உக்காருற வரைக்கும் நான் எங்க இருக்கேன்னே தெரியல்லை” நான் சீட்டியடித்தேன். ”என்ன சீட்டி, காலிப்பசங்க மாதிரி” ”திஸ் இஸ் த கிரேட் கண்டதும் காதல்” என்றேன்
”ஆனா ஏன் அப்டீன்னு யோசிச்சா எனக்கு ஒண்ணு தோணிச்சு, ஐ வாஸ் லாங்ஙிங்… எனக்கு ஒரு ஆண் தேவைப்பட்டான். அதான் உண்மை. ஏதோ ஒரு ஆண் இல்லை. மனசுக்குள்ளே ஒரு நல்ல லவ்வரா உள்ள போகக்கூடிய ஒரு ஆண். அதான். வேறே ஒண்ணுமே இல்லை. வருஷக்கணக்கா நான் அதுக்காக ஏங்கி ஏங்கி உருகிட்டிருந்தேன். அது என்னைச் சுத்தி இருக்கிற எல்லாருக்குமே தெரியும்னு நினைக்கிறேன். எங்க அப்பா கம்லா ஆன்டி அட்மிரல் எல்லாருமே எவ்ளவு சாதாரணமா இதை அனுமதிக்கிறாங்கன்னு பாத்தா தெரியும். எல்லாருமே காத்திட்டிருந்தாங்க, உங்களை மாதிரி ஒருத்தருக்காக. எஸ், ஐ வாஸ் லாங்ஙிங்”
---
ஆனா இது அதுக்காக இல்லை. எனக்கு இமோஷனலா ஆண் தேவைப்பட்டான். ஸ்பிரிச்சுவலா… என்னாலே தனியா இருக்க முடியல்லை. அதைவிட சரியாச் சொல்லணுமானா தனியா இருக்கிறேங்கிற நெனைப்பை தாங்கிக்க முடியலை… அதான். அதுக்காகத்தான்”
நான் மீண்டும் அவள் தொடையில் கைவத்து மென்மையான தசையை மெல்லப்பற்றி அழுத்தினேன். எதிரே ஒரு லாரி வர ஸ்டீரிங்கில் கை வைக்க வேண்டியிருந்தது. ”நீங்க எப்டி இதைப் புரிஞ்சுக்கிறீங்கன்னு தெரியல்லை. ஆனா …எப்டிச் சொல்றது…என்னால இந்த ராத்திரிய தனியா தாண்ட முடியல்லை.” ”எந்த ராத்திரியை?” ”இந்த நீளமான ராத்திரியைத்தான். இது ஒரே ராத்திரிதானே…நடுவே நடுவே தூங்கிட்டாலும்கூட இது ஒரு சிங்கிள் நைட் தான். அப்டித்தான் எனக்குத் தோணுது. இந்த ராத்திரி ரொம்ப நீளமானது…”அவள் குரலில் தெரிந்த தவிப்பைக் கண்டு நான் திரும்பிப் பார்த்தேன். முகம் உருகுவது போல் இருந்தது.
”…பகல் மாதிரி இல்லை ராத்திரி. பகலிலே நெறைய டைவர்ஷன்ஸ் இருக்கு. நெறைய மெட்டீரியல் விஷயங்கள் இருக்கு. ராத்திரி அப்டி இல்லை.. ராத்திரி ரொம்ப எமோஷனலானது. மனசு உருகி நெகிழ்ந்து போய் இருக்கு. அப்ப நம்மாலே எதையுமே கட்டுப்படுத்த முடியாது. ராத்திரியோட பிரச்சினையே இதான். இங்க எல்லாமே கடுமையா இருக்கும். காதல், காமம், வெறுப்பு, குரோதம் எல்லாமே உக்கிரமாத்தான் இருக்க முடியும். எதுக்குமே கண்ட்ரோல் இருக்காது… அதான்பிரச்சினையே. ராத்திரியிலே வாழறது ரொம்பக் கஷ்டம் சரண். ராத்திரியை நம்மாலே சமாளிக்கவே முடியாது…” என் தோளில் கைவைத்து ”நீங்க என்கூட இருக்கணும். என்னை தனியா விட்டிரக்கூடாது” என்றாள்

நான் ”கண்டிப்பா…” என்றேன். மேலே என்ன சொல்வது என்று தெரியவில்லை. ”ஐ லவ் யூ” என்றேன். அந்த தேய்ந்துபோன சாதாரணமான சொற்கள் அப்போது எல்லையற்ற உணர்ச்சியும் கவித்துவமும் அர்த்த விரிவும் கொண்டவையாக இருந்தன. நான், நீ ,காதல்  என மூன்றே மூன்று இருப்புகளினால் ஆன உலகம் அது. நான் நீயுடன் காதலால் இணைக்கப்பட்டிருக்கும் உலகம். நானும் நீயும் செய்வது காதல் மட்டுமாக இருக்கும் உலகம். காதல் என்ற பெயர்ச்சொல் வினைச்சொல்லாக உருமாறும் இடம் . நான் மேலும் உத்வேகத்துடன் ”ஐ லவ் யூ நீல்” என்றேன்

--
என் ராஜினாமா கடிதத்தை அனுப்பினேன். என் வணிகத்தொடர்புகள் ஒவ்வொன்றாக விலகின. கடைசியில் நானும் என் ஆடிட்டரும் மட்டும் உரையாடிக்கொண்டிருந்தோம். அந்தியின் சிவந்த ஒளி காயலில் உருகிக் கொண்டிருந்தபோது என்னுடைய பங்குகள் மற்றும் வருமான வரி தவிர எந்தத் தகவலையும் எனக்கனுப்பவேண்டாம் என்ற மின்னஞ்சலை நான் ஆடிட்டருக்கு அனுப்பினேன். ‘மெஸேஜ் செண்ட்’ என்ற மஞ்சள் நிற அறிவிப்பு ஒரு பெரிய விடுதலை உணர்ச்சியை ஏற்படுத்தியது. கைகளை விரித்து பின்னால் சாய்த்துக்கொண்டு கால்களை நீட்டி அமர்ந்துகொண்டேன். மிதப்பதுபோல உணர்ந்தேன்.
என்னுடைய சேமிப்பு எனக்கு எஞ்சிய வருடங்களை முழுக்க மிகவசதியானவனாக வாழப்போதுமானது. எனக்கு சென்னையிலும் மும்பையிலும் குடியிருப்புகள் இருந்தன. அப்படியானால் ஒவ்வொருநாளும் இதில் நான் என்னதான் செய்துகோண்டிருந்தேன்? வெற்றியை தேடிக்கொண்டிருந்தேன். வெற்றி என்றால்? அதை என்னால் வரையறுக்க முடியவில்லை. ஆடிட்டிங் பட்டயமும் நிர்வாகவியலில் முதுமுனைவர் பட்டமுமாக நான் பங்குச்சந்தை நிறுவனமொன்றில் பணிக்குச்சேர்ந்து பதினேழு வருடங்களாகின்றன. அப்போது வெற்றி என்பது எனக்கு ஒரு இடம் என்றே என்னுள்  இருந்தது. நான் பத்தோடு பதினொன்றல்ல என்றாகவேண்டும், என் பெயர் தனியாக சொல்லப்படவேண்டும்.

பின்பு ஒரு கருத்தரங்கில் என் துறையில் அன்று பெரிதும் பேசப்பட்டிருந்த கெ.ஆர்.பார்த்தசாரதியைச் சந்தித்தேன். பின்பு பார்த்தசாரதியாக ஆவதே என்னுடைய வெற்றி என்றாகியது. அதற்காக நான் குருதி சிந்தினேன், என்குருதி, பிறர் குருதி. பார்த்தசாரதியைக் கடந்து வெகுதூரம் சென்ற பின் மும்பையில் என் துறையின் சக்கரவர்த்தியாக இருந்த விவேக் முல்சந்தானியை நோக்கிச் சென்றுகொண்டிருந்தேன். அதன் பின் நியூயார்க்கின் டோரொன் ஸ்விரி. என் இலக்குகள் என்னை ஒவ்வொரு கணமும் தூக்கிச் சென்றுகொண்டிருந்தன, ஜெட் விமானத்தின் பின்பக்கம் நெருப்பு உமிழும் உக்கிரமான இயந்திரம் போல.
ஆனால் என்னுடைய வாழ்க்கை என்பது அந்தப் பயணம் மட்டுமே. தெளிவான இலக்குள்ளவர்கள் வாழ்க்கையில் முன்னேறுகிறார்கள், ஆனால் அவர்கள் வாழ்வதில்லை. இலக்குகளில் இருந்து இலக்குகளை நோக்கி தாவிச் செல்வதையே அவர்கள் வளர்ச்சி என்று எண்ணுகிறார்கள்.எத்தனை அபத்தமான ஒரு கோட்பாடு. இயற்கையில் முடிவிலாத வளாச்சி என்ற ஒன்று எங்கும் இல்லை. முழுமை நோக்கிய நகர்வே வளர்ச்சி. அதன் பின் இருப்பே முழுமையாக ஆகிவிடுகிறது. என்னைச்சுற்றி தென்னைமரங்களும் மாமரமும் கரியபசுமைக்குள் மூழ்கிக்கொண்டிருந்தன. ஆம், இவை அனைத்துமே வளர்ந்து முடிந்துவிட்டவை.

இந்த தென்னைமரம் எத்தனை வருடங்கள் வளர்ந்திருக்கும்? அதிகபட்சம் பதினைந்து வருடங்கள். அதன் பின்? வளர்வதற்கான அந்த ஆற்றலை முழுக்க அது என்ன செய்கிறது? மூத்த தென்னையின் இலைகள் சிறுத்துவிடுகின்றன.  தேங்காய்களும் குறுகிவிடுகின்றன. ஆனால் அதன் தடி வைரம் பாய ஆரம்பிக்கிறது. அதன் இளநீரும் பருப்பும் தித்திக்க ஆரம்பிக்கின்றன. அதற்கு வளர்ச்சி என்ற ஒன்று இருந்தால் அது அகவளர்ச்சிதான். வளர்ச்சி என்பது எங்கோ ஒரு புள்ளியில் கனிதலாக மாறிவிடுகிறது
--
மேனன் அங்கிள் அடிகக்டி சொல்றதுண்டு, திரும்பவும் பிறக்காதவனுக்கு வாழ்க்கை இல்லைன்னு… நாம பிறந்து வளர்ந்த சூழலுக்கு தக்கமாதிரித்தான் நம்ம மனசும் வாழ்க்கையும் எல்லாம் அமையுது. நம்ம ஆழ்மனசு எப்டிப்பட்டது அதுக்கு உண்மையிலேயே என்ன வேணும் எதுவுமே நமக்கு தெரியறதில்லை. நம்ம சூழல் நமக்கு உண்டுபண்ணி தர்ர பாதையிலே ஓடிட்டே இருக்கோம். ஒரு கட்டத்திலே நமக்கு தெரிஞ்சுடுது நாம யாருன்னு. அப்ப எல்லாத்தையும் உதறிட்டு இதான் நான் இதுதான் எனக்கு வேணும் அப்டீன்னு எவன் திரும்பி புதிசா ஆரம்பிக்கலியோ அவனுக்கு வாழ்க்கையிலே உண்மையான சந்தோஷமே இல்லைம்பார்…. நான் அதை நம்பறேன்”

”தியரி சரிதான்…ஆனா எல்லாருக்கும் சரியா இருக்குமா என்ன?” ”எல்லாரைப்பத்தியும் நான் பேசலை. பூமியிலே நூத்துக்கு தொண்ணூத்தொன்பதுபேர் ஓட்டத்திலே மிதந்து போகத்தான் லாயக்கு. நான் சொல்றது சென்ஸிடிவான ஆட்களைப் பத்தி. ரியல் ஹேப்பினஸ்ஸை தேடிட்டிருக்கிறவங்களைப்பத்தி..”

”என்ன முக்கியம்னா, நீங்க உண்மையிலேயே சந்தோஷமா இருக்கீங்களா இல்லையாங்கிறதுதான்…இந்த உலகம் உண்மையிலேயே பிடிச்சிருக்கா. இல்லை இது வெறும் இன்·பாச்சுவேஷன் மட்டும்தானா…அதை மட்டும் நீங்க பாத்துட்டா போதும்…” ”எது இன்பாச்சுவேஷன்? உங்கிட்ட இருக்கிற லவ்வா?” ”அதுவும் சேர்த்துத்தான்”

--
தூரத்தில் இரண்டு மாலுமிகள் உரக்க கத்தி சண்டை போட ஆரம்பித்தார்கள். சண்டை இல்லை என்பது அவர்கள் கடகடவென சிரிக்க ஆரம்பித்தபோது தெரிந்தது. நீலிமா ”இந்த ஷேர்மார்க்கெட் கம்பெனியிலே சேருறப்ப அந்த மாதிரி ஏதாவது தோணிச்சா?” என்றாள் ”என்ன?” என்றேன். ”அது ஒரு பொய்யான உலகமா ஏன் இருக்கக் கூடாதுன்னு?” நான் அவளையே பார்த்தேன். ”அது எவ்ளவு பொய்யான உலகம். அவங்க பேசிட்டிருக்கிற வரவு செலவு லாபம் நஷ்டம் எல்லாமே ஒரு பத்துலட்சம்பேர் சேர்ந்து கூட்டா கற்பனை பண்ணிக்கிறது மட்டும்தானே? அது ஒரு காமன் இல்லூஷன்னு ஏன் சொல்லக்கூடாது?”
நான் சற்றே திகைத்தேன். அந்த கோணம் என்னை அயர வைத்தது.  ”சொல்லலாம்தான்” என்றேன். ”அதேதான். எல்லா தொழிலும் எல்லா வியாபாரமும் அப்டிப்பட்ட இல்லூஷன் மட்டும்தான். ஆனா அதிலே இருக்கிறவங்க லட்சக்கணக்கிலே கோடிக்கணக்கிலே இருக்காங்க. இதிலே ரொம்பக் கொஞ்சம்பேர்தான் இருக்காங்க. இப்ப பூமியிலே ஒரு ஐம்பதுகோடிப்பேர் இந்தமாதிரி ஒரு வாழ்க்கையிலே இருந்தா இப்ப உங்களுக்கு இருக்கிற எந்த சஞ்சலமும் வந்திருக்காது…” எனக்கு அந்த வாதம் மிகவும் தர்க்கபூர்வமாக இருப்பதாக தோன்றியது. ஆனால் தர்க்கபூர்வமாக இருப்பதனாலேயே ஒன்றை நம் அகம் ஏற்றுக்கொண்டாகவேண்டும் என்பதில்லை
--
நான் வேகமாகச் சாப்பிட்டேன். அவள் உணவுக்கு முன் வெறித்த கண்களுடன் அப்படியே அமர்ந்திருந்தாள். படையலுக்கு முன் விழித்திருக்கும் அம்மன் சிலை போல. நான் வாயை நா·ப்கினால் துடைத்துவிட்டு பில்லுக்காக கை தூக்கினேன். நீலிமா என்னிடம் ”யூ சன் ஆ·ப் எ பிட்ச்..நீ என்னைப்பத்தி என்ன நினைச்சே? உன் கைக்குள்ள அடங்கி நிக்கிற ஒரு பாவம் பொண்ணுன்னுதானே? உனக்கு அதானே வேணும்? யூ வாண்ட் எ ·பக்கர்ஸ் டால்? யூ, பாஸ்டர்ட்…யூ” அவள் முகம் முழுக்க கடும் சினத்தால் சீறி வாய் பிளந்து வெண்பற்கள் தெரிந்தன.

---
”என்னால ஆம்பிளங்களை டாலரேட் பண்ணவே முடியல்லை. ஆம்பிளைங்களோட அசட்டுத்தனம், முரட்டுத்தனம், பேராசை, அகங்காரம்… க்ரீப்ஸ்…நேஸ்டி க்ரீப்ஸ்… நினைச்சாலே வாந்தி வருது. ஐ ஹேட் மென். இந்த உலகத்திலே கொஞ்சமாவது ஆம்பிளைங்களை அருவருக்காத ஒரு பெண் கூட இல்லை…தெரியுமா உனக்கு? தெரியுமா யூ பிளடி ·பக்கர்?”

--
நீலிமா ”நான் குடிச்சுட்டு உளறலை. நான் சொல்றது உண்மை. எனக்கு ஆம்பிளைங்களை பிடிக்கலை. ஆனா ஆம்பிளை எனக்கு தேவையாக இருக்கு. குறைவா அருவருப்பு தரக்கூடிய ஒரு ஆம்பிளை…அதுதான் நீ
==
அவளுடைய போதை சட்டென்று இறங்கிவிட்டது போலிருந்தது. மூளை அபாரமான கூர்மை கொள்கிறது. என் பலவீனமான புள்ளிகளை  கச்சிதமாகத் தேர்வுசெய்கிறது. முனைகூரிய அம்புகள். குறிதவறாத விஷ அம்புகள்.”என்ன பண்ணப்போறே? பகலிலே ஒரு நல்ல பொண்ணா பாத்து கல்யாணம் பண்ணிக்கலாமா? பட் யூ ஹேவ் டு ·பக் ஹர் இன் த நைட்… அதுக்கு அப்றம் அவ தூங்காம இருட்டை பாத்துட்டு கிடப்பா. அப்ப அவளோட ஆழத்திலே இருந்து விஷம் திகட்டி வந்து நாக்குல் முழுக்க கசக்கும். அப்ப நீ அவளைத் தொட்டா ராஜநாகம் கடிச்சது மாதிரி ஒரு சொல்லால உன்னைக் கொன்னிருவா…. யூ நோ எல்லா பெண்ணும் யட்சிதான்… யூ ஸில்லி ரொமாண்டிக் ·பூல்…யூ..”
==
மேகம் போல பிசிறிப் பிசிறி அலையும் சிந்தனைகளை அர்த்தமில்லாமல் பார்த்துக்கொண்டிருந்தது என் இருப்பு. ஒரு இனிமையான தனிமை. தித்திக்கும் கைவிடப்பட்ட தன்மை.

கூடத்திற்கு வந்து செய்தித்தாள்களை வாசித்தேன். பின்பு எழுந்து மேலே சென்று என் மேஜையில் அமர்ந்து குறிப்பேட்டை எடுத்துக் கொண்டு பென்சிலால் ‘திங்க்’ என்று கிறுக்கிவிட்டு அதையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். நேற்று இரவில் அவளை வீட்டுக்குக் கொண்டு விடும்போது நான் என்ன எதிர்பார்த்தேன்? அவள் ”ஸாரி, ஐ வாஸ் டிரங்க்” என்று ஒரு வார்த்தை சொல்லியிருந்தால் எல்லாம் சரியாகியிருக்கும். எனக்குத்தேவையாக இருந்தது அப்படிப்பட்ட  ஒரு எளிய சமாளிப்பு மட்டும்தான். ஆனால் அவள் அதையும் தருவதற்கு தயாராக இல்லை. சமரசமே இல்லாமல் நின்றிருந்தாள். தீ எப்படி குளிர முடியும் என்று தோன்றியது.

ஆனால் ஒரு மனிதன் தனக்கென ஒரு சிந்தனைமுறையை உருவாக்கிக் கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது. அது அவனுக்கு நன்மை செய்தால் போதுமானது”

0----
நான் நேற்றைய நிகழ்ச்சியைச் சொன்னேன். ”அவள் அந்த வெள்ளையனிடம் சொன்னதுதான். ஒரு பெண்ணைப்பார்த்து சாதாரணமாக அவள் அழகாக இருப்பதாகச் சொல்பவனுக்கு அவள் அழகு ஒரு பொருட்டே இல்லை…” நான் இன்னும் கொஞ்சம் தயங்கி ”நீங்கள் நாம் முதலில் சந்தித்த நாளில் நீலிமாவிடமும் சொன்னீர்கள். அதன்பின் கமலாவிடமும் சொன்னீர்கள்” தாமஸின் உதடுகள் மெல்ல கோணலாக சிரிப்பைக் காட்டி இணைந்துகொண்டன. ”உனக்கு என்ன தெரிய வேண்டும்? நான் ஒரு பெண்வெறுப்பாளனா என்றுதானே?”-
--
தாமஸ் மேஜைமேல் தாளமிட்டபடியே என்னைப் பார்த்தார். ”உன் குழப்பம் என்ன என்று எனக்கு தெரியவில்லை” என்றார். ”நீ அந்தப்பெண்ணை திருமணம் செய்துகொள்ள போவதாக விஜயன் சொன்னார். நல்ல விஷயம் என்று எனக்கும் பட்டது. இப்போது நீ அவளைப் பயப்படுகிறாய். ஒரு பெண் ஆணுக்கு முன் போடக்கூடிய வழக்கமான வேஷங்களை எல்லாம் அவளும் போடுவாளா என்று சந்தேகப்படுகிறாய். அந்தமாதிரி வேடம்போடாத பெண்ணுடன் எப்படி ஒரு ஆண் குடும்பத்தில் வாழமுடியும் என்று நினைக்கிறாய். அந்த வாழ்க்கை சாத்தியமல்ல என்பதனால் திருப்பி பகலுக்கே ஓடிவிடலாம் என்று திட்டமிடுகிறாய்…அதுதானே?”
---
இந்தியமனதுக்கு ஆங்கிலம்  பலவகைகளிலும் வசதியானது. அதன் அன்னியத்தன்மை காரணமாகவே உணர்ச்சிகரமான விஷயங்களை ஒட்டாமல்  திட்டவட்டமாகச் சொல்ல முடிகிறது. ஆனால் சிலசமயம் உணர்ச்சிகளை அது வெறும் கோட்பாடுகள் போல ஆக்கிவிடுகிறது. பட்டாம்பூச்சிகளை எலக்ட்ரானிக் பறவைகளாக ஆக்குவது போல.

ஒருவேளை மலையாளத்தில் பேசியிருந்தால் இன்னமும் துல்லியமாகப் பேசியிருக்க முடியுமோ என்னவொ. அந்தமொழிக்கே உரிய நக்கல்களும் இடக்கரடக்கல்களும் தொனிமாறுபாடுகளுமாக இன்னமும் அந்தரங்கமாக நினைப்பவற்றை பரிமாறியிருக்க முடியுமோ? தமிழில் நான் பேசியிருந்தால்  இந்த அறிவுஜீவிச் சொற்களை எல்லாம் சிதறடித்துவிட்டு அழுதிருப்பேன் என்று தோன்றியது.
---

 இது ஒரு போதையடிமைத்தனம் போல் இருக்கிறது. அவர்கள் அவர்களை அறியாமலேயே மதுக்கடைக்குச் சென்று விடுவார்கள் என்று கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன்.  எந்த ஒரு விஷயத்திற்கும் அடிமையாக ஆவதற்கான தயார் நிலையில் எப்போதும் இருந்துகொண்டிருக்கிறது மனித மனமும் உடலும். எதையும் சில நாட்களுக்குள் ஏற்றுக்கொண்டு அதை இயல்பாக ஆக்கிக்கொண்டு…

. ஏன் இத்தனை நினைப்புகள். ஏன் ஓயாமல் மனதை போட்டு சலித்துக்கொண்டே இருக்கிறேன்? 


முற்றிலும் செயலற்று அமர்ந்திருக்க முடிகிறது? தலைக்குள் ஓடும் மூளையை என்ன செய்வார்? ஆனால் இது மனிதனின் பிரச்சினை மட்டும் தானே? பூனைகள் நாளெல்லாம் சிலைபோல காத்திருக்கின்றன. நாய்கள் கல்லித்து அமர்ந்துவிடுகின்றன. மாடுகள் பூரணமான தியானநிலையை அடைகின்றன. ஆனால் இது தியானநிலையா? இது ஒரு மனப்பழக்கம் மட்டும்தானே?



உங்களுக்குள்ளே ஏதாவது தகராறா?”
அத்தனை திறந்த தன்மையுடன் அவர் இருந்தது என்னை மலரச்செய்துவிட்டது. சிரித்தபடி ”நோ சர்…” என்றேன். ”சில்லறை சௌந்தரியப்பிணக்கம் எல்லாம் வேணும்தான். அந்த மாதிரி இருந்தா ஓக்கே… வேற மாதிரின்னா யூ ஸீ..” அவர் சட்டென்று தீவிரம் கொண்டு ”ஐ நோ…இவளுக்கு உங்கமேலே ரொம்ப இஷ்டம்.அதான் நான் ரொம்ப ·பீல் பண்ணினேன்” நீலிமா ”அச்சா, எந்தா இது?” என்றாள். அவர் தலைகுனிந்து ”ஸாரி” என்றார்

ஏதேதோ நினைத்துக்கொண்டிருந்தேன். நேரடியாக நிகழ்ச்சிகளைச் சந்திக்க முடியாதபோது சிந்திப்பதை ஒரு தப்பும் வழியாக கொள்கிறோம் என்று திடீரென்று தோன்றியது.

அவள் தன் அறையின் கதவைத்திறந்தாள். ஏசி செய்யப்பட்ட அறை மென்மையான நீல வெளிச்சத்துடன் இருந்தது. அதில் அவள் நீரில் மூழ்குவது போல மூழ்கிச்செல்ல குளத்தில் குதிக்கத் தயங்குபவன்போல நான் நின்றேன். அவள் சுவரோரமாக கதவைப்பற்றியபடி நிமிர்ந்து என்னைப் பார்த்தாள். அக்கண்ம் நான் உடைபட்டு உள்ளே சென்று அவளை அள்ளி என்னுடன் இறுக்கிக்கொண்டு முத்தமிட ஆரம்பித்தேன். வெறியுடன் முத்தமிட்டு முத்தமிட்டு முத்தமிட்டு மழை கொட்டி ஓய்வது போல துளி சொட்டி மெல்ல அடங்கினேன்.

அவள் மழைபெய்த நிலத்தின் குளுமையுடன் என் மீது முழு உடலையும் சாய்த்து என் தோள்களில் அவள் கைகள் துவள மெல்ல மூச்சுவாங்க நின்றாள். நான் அவள் தோள் வளைவில் முகம் புதைத்தேன். அவள் மூச்சின் அசைவையும் சருமத்தின் வாசனையையும் அறிந்துகொண்டிருந்தேன். அவள் உடல் என் கைகளுக்குள் இருந்தபோதிலும் நான் அதை அப்போது உணரவில்லை. உடலுக்குள் இருந்த அவளை என் கைகளில் வளைத்திருந்தேன்.

”கட்டிப்பிடித்திருந்தால் அப்போதே பேச ஆரம்பித்திருப்போம்… ”என்றேன்.”கட்டிப்பிடிக்காத காரணத்தால்தான் அனாவசியமாக ஒருமணிநேரம் போய்விட்டது” அவள் உரக்கச்சிரித்து நழுவிய முந்தானை நுனியை எழுத்து மடியில் வைத்தாள். அப்போது அவள் கழுத்து அழகாக திரும்ப கன்னத்தில் நீலம் பளபளக்க நான் மானசீகமாக எழுந்து அவளை கட்டி இறுக்கினேன்.

அந்தச் சிரிப்பில் எல்லாமே பனிக்கட்டி போல உடைந்து சிதற நாங்கள் இருவரும் வாய்விட்டுச் சிரித்தோம்.  சிரிப்பின் ஒருகட்டத்தில் அவளை நான் மீண்டும் என்னுடன் இழுத்துக்கொண்டேன். இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் முத்ததால் இணைத்துக்கொண்டோம். பின்பு விடுபட்டு முத்தத்தை எண்ணி மீண்டும் சிறு முத்தங்கள் இட்டு பெருமூச்சுடன் பிரிந்தோம். அவள் சென்று தன் கட்டிலில் அமர்ந்து கொண்டாள். அவள் பார்வையைக் கண்டபின் நான் சென்று அவளருகே அமர்ந்தேன்.

பெல் ஒன்று வெளியே அடித்தது. ”அப்பா கூப்பிடறார்..” என்றாள். ”சாப்பிடலாமா?” நான் எழுந்து என் சட்டையை நேர்த்தியாக இழுத்து விட்டேன். அவள் சேலையை சரிசெய்தாள். அவளுடைய பளீரிட்ட இடுப்பும் வயிறும் தெரிய நான் ”அழகா இருக்கே” என்றேன். ”நாட்டி” என்றாள் கையை ஓங்கி. ”பளீர்னு இருக்கு” ”தமிழ்நாட்டிலே சிவப்பு கலர்னா பெரிய மோகம் இல்லை?” ”ஏன் இங்க இல்லியா?” ”இல்லை..இங்க மாந்தளிர் நிறம்தான் பெரிய கிரேஸ்”

அத்தியாயம் 17

விழிகள் மலைத்து நான் பார்த்துக்கொண்டே இருந்தேன். மீண்டும் மீன்கள் வரும் என்பது போல நீருக்குள் என் கவனத்தை நாட்டியிருந்தேன். நீருக்குள் இருந்த ஆழத்து இருள் என் பார்வையை உணர்ந்து சருமம் சிலிர்க்க மௌனமாக விரிந்திருந்தது. ஓரக்கண்ணால்  அசைவை உணர்ந்து திரும்பிப்பார்த்தேன். நீலிமா அவள் உடைகளைக் களைந்து கொண்டிருந்தாள்.
என் இதயத்தின் ஒலியை கேட்டேன். மொத்தக்காயல்வெளியும் மாபெரும் முரசொன்றின் தோற்பரப்பு போல அதிர ஆரம்பித்தது. அவள் உடைகளைக் கழற்றுவது ஒரு நடனம்போல பிசிறற்ற அசைவுகளுடன் இருந்தது. கைகளை தூக்கி ஜாக்கெட்டின் இடதுகையை உருவி முதுகு வழியாக அதை எடுத்து வலது கையை உருவி இரு கைகளையும் பின்னால் கொண்டு சென்று பிராவின் கொக்கிகளைக் கழற்றி அதை கீழே போட்டாள். பாவாடை அதுவாகவே நழுவுவது போல விழுந்தது
இருண்ட காயலின் பின்புலத்தில் நட்சத்திரங்களின் ஒளியில் அவளுடைய சிவந்த சருமம் தெரிந்தது. ஒரு மகத்தான சிற்பம் போல. கைகளை தூக்கி கூந்தலை அவிழ்த்து தோளுக்கு பின்னால் பரப்ப மென் காற்றில் அது எழுந்து பறக்க ஆரம்பித்தது. அவள் முகத்தை என்னால் பார்க்க முடிந்தது. கன்னங்களும் உதடுகளும் கொதிப்பவை போலிருந்தன. தோள்களின் மெருகை மார்புகளின் மெல்லிய அசைவை…
என் உடலும் மனமும் ஆழ்ந்த அமைதியில் நிலைக்க நான் பல்லாயிரம் கண்களுடன் அவளைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். அவள் நானிருப்பதையே அறியாதவள் போல படகின் விளிம்பில் நின்றிருந்தாள். கூந்தல் பறந்து முலைகள் மேல் பரவி வழிந்தது. பிழையற்ற பெண்ணுடல். முழுமைகொண்ட பெண்ணுடல். இருளில் இன்னும் மலராத ஒரு செந்தாமரை.
நான்  அசைவிலாது அமர்ந்திருக்க காலம் நழுவிக்கொண்டே இருந்தது. அவள் பெருமூச்சுடன் திரும்பி என்னைப் பார்த்தாள். பின்பு புன்னகைசெய்தாள். என் வாழ்நாளில் அத்தகைய பேரழகுடன் ஒரு புன்னகையைக் கண்டதில்லை. ஒளிவிடும் கண்களும் மின்னும் பற்களும் சிவந்த உதடுகளும் இணைந்து கொள்ளும் ஓரு தருணம். பின்பு கைகளை நீட்டினாள். வசியம் செய்யப்பட்டவனாக நான் எழுந்து அவளை நோக்கிச் சென்றேன். அவளுடைய நீட்டிய கரங்களை மெல்லத் தொட்டேன். அவள் என்னை அள்ளி  தன்னுடன் அணைத்துக்கொண்டாள்.
என் காதுக்குள் அவளுடைய மெல்லிய குரலைக் கேட்டேன் ”பயம்மா இருக்கா?” நான் முனகலாக ”இல்லேயே…எதுக்கு பயம்?” என்றேன். ”ஒரு கிறுக்கு கூட இப்டி வந்திட்டோமேன்னு” நான் ”எனக்கும் கொஞ்சம் கிறுக்குதான்” என்றேன். மிக ரகசியமான ஒரு கிளுகிளுப்பாக அவள் சிரித்தாள். படகில் அமர்ந்துகொள்ள நான் அவளருகே அமர்ந்தேன். என் உடைகளைக் களைந்து இருவரும் ஒரே உடலாவது போல இணைந்துகொண்டோம்.
மல்லாந்த நிலையில் அவள் ”நட்சத்திரங்கள் இல்லாம இதைச் செய்யவே கூடாதுன்னு நினைப்பேன்” என்றாள். நான் ”காயலைப்பத்தி நான் நினைச்சே பாத்ததில்லை” என்றேன். அவள் முலைகளை அள்ளிக்கொண்டேன். பெண்கள் முலைகளால் ஆனவர்கள். அது கருணை, கனிவு. அதன் வழியாக அவர்களின் அன்பை பருப்பொருளாக வெளிவருகிறது. முலைகளை ஏந்துவதற்காகவே உடல். முலைகளை கனியவைப்பதற்காகவே ஆன்மா.

என்ன நினைப்பு?” என்றாள். ”மத்ஸ்யகந்தி ஞாபகத்துக்கு வந்தது. இதேமாதிரி போட்டிலேதான்…” சிரித்து ”மத்ஸ்யம் மணக்கிறதா?” என்றாள். ”இல்லை..நீ நிசாகந்தி” அவள் சிரித்துக்கொண்டு என்னை இறுக்கிக்கொண்டாள். மெல்ல மெல்ல எல்லா எண்ணங்களும் வடிந்தன. உடல் அதன் புராதனச் சடங்கைச் செய்ய ஆரம்பித்தது. எதற்காக அது தன்னை அவ்விதம் திரட்டி உருவம் கொண்டிருக்கிறதோ அதை. எதற்காக அது உண்கிறதோ, எதற்காக உடுக்கிறதோ, எதற்காக உறங்குகிறதோ அதை. எங்கே அது தன்னை உடல் மட்டுமே என உணர்கிறதோ அதை.

அத்தியாயம் 18
பதில் இல்லாத வினா
இவ்விரவு.
பதிலற்றவை முழுமையானவை
முடிவிலாதவை.
பகல்
இரவின் பதிலல்ல
ஒத்திப்போடுதல்தான்.
மீண்டும் மீண்டும்.

வைத்திருக்கிறீர்களா?” ”என்ன டிவி?” ”வி¨ளையாட்டு டிவி மாதிரி தத்துவ டிவி?” ”நல்ல ஐடியாதான்” என்றார் அவர்.
”தத்துவத்தில் டிவி வைத்தால் அதில் பாட்டே இருக்காது.” என்றாள் நிஷா. ” ஏன் என்றால் தாத்தாக்கள்தான் தத்துவம் பேச முடியும்”

--
”இரவிலே வளர்கிறாள்” மேனன் சொன்னார் ”அவள் இயல்பிலே புத்திசாலி. ஆனால் கூடவே இரவு இருக்கிறதே. பகலில் பெரும்பகுதி அவசியமே இல்லாத சமூகச் செயல்பாடுகளுக்காக சென்றுவிடுகிறது. வெயில், சத்தம் என்று சோர்வூட்டும் நேரமே அதிகம். ஒருநாளில்  ஒரு குழந்தை ஆழ்ந்த கவனத்துடன் எத்தனை நேரம் செலவிடுமென நினைக்கிறாய்? அதிகம்போனால் ஒருமணி நேரம். ஆனால் இரவில் நிஷா பனிரண்டு மனிநேரம் அப்படி கவனமாக இருக்கிறாள். பன்னிரண்டு மடங்கு!”
---
. நான் மனம் முழுக்க மகிழ்ச்சியை உணர்ந்தேன். மகிழ்ச்சி ஒரு விதமான அர்த்தமற்ற ததும்பலாக இருந்தது. நீலிமாவிடம் பேச விரும்பினேன். அவள் சமையலறையில் இருந்தாள்.
-
”எனக்கு உக்கிரம் தேவையாக ஆகிறது. அது இல்லாமல் என்னால் இனிமேல் வாழ முடியாது” என்றேன்.
”உண்மைதான்” என்றார் பிரசண்டானந்தா. ”பகலில் வாழும் மனிதர்களையே பார்ப்போம். அவர்களில் யார் அதிகம் கூர்மையானவர்களோ அவர்கள் இன்னும் ஆழமாக வாழ முனைகிறார்கள். மற்றவர்கள் மேல்மட்டத்திலேயே வாழ்கிறார்கள். எந்த அளவுக்கு நுண்ணுணர்வு கூர்மையடைகிறதோ அந்த அளவுக்கு மனிதர்கள் வாழ்க்கையை ஆழமாகப் பார்த்து ஆழத்தில் வாழ்கிறார்கள், இல்லையா?” என்னை கூர்ந்து நோக்கி கேட்டார். நான் ”ஆமாம்” என்றேன்.

”ஆழம் என்று எதைச் சொல்கிறோம்?” என்றார் பிரசண்டானந்தா. நான் அவரே பேசட்டும் என்று காத்திருந்தேன். ”பெரும்பாலானவர்கள் வாழ்க்கையைப்பற்றிய நம்பிக்கைகள் புராணங்கள் சடங்குகள் ஆசாரங்கள் ஆகியவற்றிலேயே வாழ்கிறார்கள். நூற்றுக்கு தொண்ணூறு பங்கு வாழ்க்கை பழக்கம், வழக்கம் என்ற இரண்டிலேயே முடிந்து விடுகிறது. நாமே செய்து நம்மிடம் படிந்துவிட்ட செயல்கள்தான் பழக்கம்.. நம்மைச்சுற்றியிருப்பவர்கள் காலாகாலமாகச் செய்து வரும் விஷயங்கள் வழக்கம். இதற்கு அப்பால் எதையாவது செய்பவர்கள் மிகமிக குறைவு. நம் மக்களில்  எதைப்பற்றியாவது சொந்தமாகச் சிந்திப்பவர்கள், ஒரு சொற்றொடரையாவது சொந்தமாகச் சொல்பவர்கள் அபூர்வத்திலும் அபூர்வம். நம்முடைய பொதுவான வாழ்க்கை என்பது மிக மென்மையான ஒரு சவ்வுபோன்றது. ஒரு மேல் சருமம் போன்றது. அதில்தான் நாம் சொல்லும் அத்தனை பண்பாடும் நாகரீகமும் அமர்ந்திருக்கின்றன. அத்தனை உணர்ச்சிகளும் சிந்தனைகளும்  வளர்ந்து நிற்கின்றன…”

நான் அவரையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். கண்களையே உற்று நோக்கி பேசும் வழக்கம் அவரிடம் உண்டு. அது அவரது சொற்களில் இருந்து நம் கவனத்தை விலக்க முடியாமல் செய்கிறதென்று நினைத்துக்கொண்டேன். ”மிகச்சிலர் அந்தச் சருமத்தை தாண்டி அடுத்த தளத்திற்கு வருகிறார்கள். பழக்கத்திற்கும் வழக்கத்திற்கும் அப்பால் என்ன இருக்கிறதென தேடுகிறார்கள். பொதுவான நம்பிக்கைகளுக்கு அடியில் உண்மையில் என்ன இருக்கிறதென ஆராய்கிறார்கள். சிந்தனையாளர்கள் கலைஞர்கள் பலசமயம் வெறும் எக்ஸெண்டிரிக்குகள்….ஆனால் அவர்கள்தான் ஆழத்திற்கு  வருகிறவர்கள். ஆனால் அவர்கள்கூட மேல்மட்டத்தில்தான் வாழ்கிறார்கள். எப்போதாவது ஆழத்திற்கு வந்து திரும்பிசெல்கிறார்கள். அவ்வளவுதான்”
--
”நான் அந்த மேல்சருமத்தை ஜாக்ரத் என்று சொல்வேன்” என்றார் பிரசண்டானந்தா. ”சாக்த மரபிலே உனக்கு ஆர்வமிருந்தால் விரிவாகவே அதை நீ பயிலலாம். ஜாக்ரத் என்பது பல ஆயிரம் வருடங்களாக மனிதர்கள் உருவாக்கி எடுத்த ஒரு பாதுகாப்புப் படலம். முழுக்க முழுக்க பொய்யாலான ஒன்று அது. நம் உடலின் மேல்சருமம் இறந்த செல்களால் ஆனது தெரியுமா? ஆனால் உயிரற்றவற்றால் ஆன ஒரு படலம் நம் மீது இருப்பதனால்தான் நமக்குள் இருக்கும் உயிர்ச்சருமமும் சதைகளும் பாதுகாப்பாக இருக்கின்றன. அரைமணிநேரம் மேல்தோல் இல்லாமலிருந்தால் நம் உடல் பாளம் பாளமாக வெடித்துப் புண்ணாகிவிடும். அதேபோன்றதுதான் ஜாக்ரத். சாமானியர்கள் அதில்தான் வாழமுடியும். அது கொஞ்சம் விலகினால்கூட அதிர்ச்சியில்  அவர்களின் உலகம் சிதறிப்போய்விடும்.

”நான் கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன். ஜாக்ரத் என்றால் கிட்டத்தட்ட ·ப்ராய்ட் சொல்லும் கான்ஷியஸ்” என்றேன். ”ஆமாம். ஆனால் நாம் ·ப்ராய்டை மறந்துவிடவேண்டும். மொத்த மேலை உளவியலே ஒரு குழந்தைவிளையாட்டு. அவர்களுக்கு ஒன்றுமே தெரியாது. லங்காவதார சூத்ரம் மாதிரியான பௌத்த தியான நூல்கள் பதினெட்டாம் நூற்றாண்டில் ஜெர்மனிய மொழியில் மொழியாக்கம்செய்யப்பட்டன. அவற்றை படித்துவிட்டு ·ப்ராய்டும் யுங்கும் அவர்களுக்குத் தோன்றியதுபோல ஏதோ எழுதி வைத்திருக்கிறார்கள். அதற்குமேல் ஒன்றும் இல்லை” என்றார் பிரசண்டானந்தா ”பகல் என்பது ஜாக்ரத்தால் ஆனது.  ஜாக்ரத் விழித்திருக்கும் நேரம் அது. ஜாக்ரத்துக்கு அடியில் இருக்கிறது ஸ்வப்னம். அது இரவுக்குரியது. அதுதான் ஆழம். நம்முடைய கனவுகள் எங்கிருந்து முளைக்கின்றனவோ அந்த ஆழம். சப்கான்ஷியஸ் என்று அதைத்தான் கிட்டத்தட்ட  ·ப்ராய்ட் சொல்கிறார். அந்த ஆழத்துக்குத்தான் அடிக்கடி சாமானியர் மூழ்கி பதறியடித்துக்கொண்டு வெளியேறுகிறார்கள். கனவு என்றால் அதை அவர்கள் விருப்பப்படி விளக்கிக்கொண்டு வாழ முடியும். அதுவே உண்மை என்று உணரும்போது அவர்களால் தாங்க முடிவதில்லை”
---
 நீ வாழ்வது ஸ்வப்னநிலையில். உனக்கு ஆர்வமிருந்தால் இன்னொரு வாசலை உனக்குள் மிக எளிதாக திறக்க முடியும். அது சுஷ¤ப்தியின் வாசல். மகத்தான இன்பத்தால் ஆன ஓர்  உலகம். அதற்குள்ளும் ஒரு வாசல். அது துரியம். இன்பத்திற்கும் அப்பாற்பட்ட ஒரு வெளி அது…மேலே , பகலில் வாழ்பவர்கள், வருடக்கணக்காக தியானம் செய்தால் மட்டுமே சில கணங்கள் ஜாக்ரத்தை விலக்க முடியும். அதையே அவர்கள் பேரனுபவம் என்று கொண்டாடுவார்கள். நீ அவர்கள் தியானம் மூலம் வந்தடையும் இடத்தில் வாழ்கிறாய். அவர்கலில் லட்சத்தில் ஒருவர் மட்டுமே போகக்கூடிய ஆழங்களுக்கு நீ சாதாரணமாகச் செல்ல முடியும்
--
எ லாட் ஆ·ப் இண்டலிஜெண்ட் டாக்ஸ் பிகம் எ நாய்ஸ்” என்றாள் நிஷா  (rajesh notes: social networking) .. பிரசண்டானந்தா ”அந்தச் சிறுமியைப் பார்த்தாயா? எத்தனை புத்திசாலி? ஏனென்றால் சாதாரணமான குழந்தைகள்  அப்பா அம்மா சொல்லும்  பொய்களை கற்றுக்கொண்டிருக்கும் வயதில் அவள் உண்மைகளின் ஆழத்தில் வாழ்கிறாள்” நாயர் என்னிடம் ”கமான்”என்றார். மேனன் ‘ஸ்வாமிஜி…ஊணு கழிக்காம்” என்றார்.
--
அத்தியாயம் 19
. கூரிருளில்
கண்ணாடிக்கோப்பையில்
நிறைதுப் பருகுகிறேன்
இரவை
என் உடலின் ஆழங்களுள்
பரவுகிறது
என் நரம்புகளில் ஓடி
செல்களில் தேங்குகிறது
கரிய இரவு
பால்வீதிகளை
நகைகளாக அணிந்துகொண்ட
முடிவிலா இரவு

நூற்றியெட்டு எண்ணிக்கை சரியா? நான் மூழ்கி எழுந்ததும் முகர்ஜி ”ஓம் ஹ¤ம் மண்பத்மே ஹம்” என்று உரத்த குரலில் சொன்னார். நான் நீரில் இருந்து எழப்போக ”அந்த துணியை நீரிலேயே விட்டுவிட்டு நிர்வாணமாக ஏறி வாருங்கள்” என்றார் முகர்ஜி. நான் நிர்வாணமாக மேலே ஏறினேன். நூறு நூறாயிரம் கண்களால் ஆனதாக என்னைச்சூழ்ந்த வெளி தோற்றமளித்தது. மறுகணம் அது ஒரு கரிய ஆடைபோல என்னை வந்து மூடிக்கொண்டது. நான் எழுந்து நின்று திரும்பி காயலைப்பார்த்தேன். காயலும் வானமும் நிர்வாணமாக இருப்பது போல பிரமை எழுந்து உடல் சிலிர்த்துக்கொண்டது.

மீண்டபோது சுவர் சாய்ந்து அப்படியே நின்றுகொண்டிருப்பதை உணர்ந்தேன். அந்த அற்புதமான இன்மை உணர்வை நான் இரண்டாம் முறையாக அனுபவிக்கிறேன். அங்கே கடலும் வானமும் இருந்தன. இங்கே ஏதுமில்லை. ஆனால் இங்கே என் உடல் கடல் போல வானம் போல இருக்கிறது. அங்கே நான் கண்டதும் ஒரு நிர்வாணத்தைத்தானா? சொற்கள், மீண்டும் சொற்கள். இச்சொற்களை நான் முழுதும் விலக்க முடிந்தால்  நான் அகத்திலும் நிர்வாணம் ஆவேன்.

கூடத்தில் அந்த மையவிளக்கு மிகமிகச் சிறிய முத்துச் சுடருடன் எரிந்தது. அந்த ஒளியில் அங்கே நிறைந்திருந்த உடல்கள் நிழல்களை உருவாக்கி சுவர்களில் ஆடச்செய்தன.

நான் அந்த மந்திரத்தை உள்ளுக்குள் சொல்லிக்கொண்டே இருந்தேன். சிலமுறை சொன்னபோது மந்திரம் மறைந்து உதிரி எண்ணங்களில் அலைந்து மீண்டும் மந்திரத்திற்கு திரும்பி வந்தேன். என் மனம் இத்தனை ஒழுங்கற்ற பாய்ச்சல் என்பது எனக்கே வியப்பாக இருந்தது. என் மனதுக்குள் நான் இடைவெளியே இல்லாமல் நான் நான் என்று எண்ணிக்கோண்டிருந்தேன். நான் சொல்கிறேன் நான் செய்கிறேன் நான் இருந்துகொண்டிருக்கிறேன். இப்படி நினைத்துக்கொண்டே இருக்கும் இந்த இதுதான் நான் போலும்.

மெதுவான அசைவுகளுக்கே மனதை மயக்கும் தன்மை உண்டு. அவற்றிலிருந்து நம்மால் பார்வையை விலக்கவே முடிவதில்லை. ஒன்றில் அரைமணிநேரத்திற்கு மேல் கண்களை வைத்திருந்தாலே போதும் அது நம்மை மயக்கி பிரமையிலாழ்த்த ஆரம்பித்துவிடும். அதை நம் ஆழ்மனம் பார்க்க ஆரம்பித்துவிடும்.


ஆட்டின் குருதியை மலர்களால் தொட்டு கும்பம் மீது போட்டுக்கொண்டே இருந்தார் பிரசண்டானந்தா. மீண்டும் மீண்டும் பொருளே இல்லாமல் ஒலிக்கும் மந்திரங்கள். இப்போது அந்த மந்திரங்களின் தாளமே என் சிந்தனையின் தாளமாக ஆகிவிட்டிருக்கிறது. என் விளிம்புகள் கரைந்து உள்ளே கொட்டிக்கொண்டிருக்கின்றன. நான் வேகமாக எல்லைகளழிந்துகொண்டிருக்கிறேன். அங்கிருந்து வெளியேற வேண்டுமென எண்ணிக்கொண்டேன். ஆனால் அதற்கு நான் பலரை தாண்டிச் செல்ல வேண்டும். தாண்ட என்னால் முடியுமா? அவர்கள் அனுமதிப்பார்களா?


அத்தியாயம் 20
உடலுறவே அறியாத வயதில் பெண் அளிக்கும் பரவசம் அது. எல்லா பெண்களும் அழகிகளாக மனதை படபடக்க வைக்கிறார்கள். எந்தப்பெண்ணிடம் பேசினாலும் தொண்டை அடைத்துக்கொள்கிறது. உடல் வியர்த்து கைவிரல் நுனிகள் நடுங்குகின்றன. பெண்ணனுபவத்தின் ஆழங்கள் வேறு வகையில் நம்மை திறக்கின்றன . ஆனால் அறியாமையிலும் ஒரு பேரின்பம் இருக்கிறது.

நான் இழந்தது அறியாமையை. அறியாமை அளிக்கும் குதூகலத்தையும், அச்சமற்ற துள்ளலையும். ‘லாஸ் ஆ·ப் இன்னொசென்ஸ்’. எங்கோ வாசித்த வரி. நான் ஒரு கணம் ஏங்கிவிட்டேன். மீண்டும் திரும்பவே முடியாதா? மேலும் மேலும் ஆழத்திற்குத்தான் செல்ல முடியுமா? உடனே திரும்பி ஓடிவிட்டால் என்ன? ஆனால் என் பழைய உலகுக்கு என்னால் செல்ல முடியாதே. பழைய இடங்களுக்கு மட்டும்தானே செல்ல முடியும்?

...
என்ன நடந்தது எனக்கு?” என்றேன். ”வேறொன்றுமில்லை. நம்முடைய இந்திய மனம் பலவகையான தீவிரமான மனப்பழக்கங்கள் கொண்டது. காமமும் நிர்வாணமும் இன்னமும் நமக்கு எளிதானவையாக இல்லை. நேரடியாக உடலை எதிர்கொள்ள நாம் இன்னமும் பழகவில்லை. ஆகவே இதுபோன்ற சந்தர்ப்பங்களில் நம் அகம் கடுமையான அதிர்ச்சியைச் சந்திக்கிறது… அதுதான்” என்றார் முகர்ஜி ”நான் இதை எப்படி விளக்குவேன் தெரியுமா? உங்கள் ஆழத்தில் உள்ள  தூய பிரக்ஞை மிகப்பெரிய ஒன்றை கண்டுகொண்டது. மேல் மனத்தில் உள்ள ஒழுக்கப்பிரக்ஞை அதை இறுக்கிப்பிடிக்க முயன்றது. உனக்குள் நிகழ்ந்த அந்த போராட்டத்தை உன்னால் தாங்கமுடியாமலானபோது உன் மனம் தன்னை அணைத்துக்கொண்டு அதில் இருந்து தப்பித்தது”
...
லிவிங் இன் ப்யூர் சப்கான்ஷியஸ். நீ அதைத்தான் பயப்படறே. அதன் ஆழம் உன்னை பயமுறுத்துது”


..


Tuesday, November 28, 2017

இரவு 1-10

அத்தியாயம் - 1

வெளியே மழை மென்மையாகப் பெய்ய ஆரம்பித்தது.ஒரு ரகசியமான குதூகலம் போல மரங்களில் மழை அலைப்புறும் ஒலி.

 அத்தியாயம் - 2

மீண்டும் பங்கஜம் வந்து ”சாரே புட்டு ரெடியாக்கும்” என்று சொல்லும் வரை நீரையே பார்த்துக்கொண்டு ஏதேதோ எண்ணங்களில் ஆழ்ந்திருந்தேன்.  உலகின் பலநாடுகளில் நான் கண்ட நீர்வெளிகள் என் நினைவு வழியாக கடந்து சென்றுகொண்டிருந்தன.  எழுந்து சோம்பல் முறித்தபடி திரும்பி வரும்போது மீண்டும் அந்த வீட்டைப்பார்த்தேன். வீடு மூடி ஆளரவமில்லாமல் கிடந்தது.

 ஒரு வீட்டில் என்ன நடக்கிறதென்று பக்கத்து வீட்டுக்காரர்களுக்கு தெரியாது. அக்கறையும் இல்லை. தனித்தனியாக வாழும் ஒரு மக்கள்கூட்டம்தான் மலையாளிகள்.

முற்றம் செம்மண்ணில் சில டயர்த்தட வளைவுகளுடன் சுத்தமாக இருந்தது. வீட்டில் யாரும் அப்போது யாரும் இருப்பது போல தெரியவில்லை. ஆனால் மனிதர்கள் குடியிருக்கும் வீடுதான். காலி வீட்டை பார்த்தாலே தெரிந்துவிடும், அதில் ஒரு பாழ்தன்மை இருக்கும். மனிதர்குடியிருக்கும் வீட்டுக்கே உரிய சின்னச்சின்ன தடயங்கள் எங்குமிருந்தன. அவற்றை நம் ஆழ்மனம் பொறுக்கிக்கொள்கிறது.

சட்டென்று என் மனதில் ஒரு அதிர்ச்சி. அந்த வீட்டுக்கதவுகள் உள்ளே இருந்துதான் தாழிடப்பட்டிருந்தன. ஆம் ,சந்தேகமே இல்லை. அந்த வீட்டுக்குள் யாரோ இருக்கிறார்கள். அந்த உணர்வுதான் என்னை பதற்றம் கொள்ளச்செய்தது!

அத்தியாயம் - 3

இருட்டு தோட்டம் மீது சீக்கிரமே கவிந்துவிட்டது. சூரியன் மறைந்தபின்னர் காயலின் நீர்விளிம்பில் தங்கக்கத்தியின் கூர் போல ஓர் ஒளி மட்டும் மின்னிக்கொண்டிருக்க காயல்பரப்பின் கலங்கல் நீர் மஞ்சள் ஒளிபரவி நெளிநெளிவாக உருக்கி வார்க்கப்பட்ட வெண்கலத் தகடாலானதுபோல் இருந்தது. தென்னந்தோப்புக்குள் இருட்டுக்குள் சில சிற்றுயிர்கள் ஓடும் சரசரப்பு கேட்டது.  உள்ளே தீபத்தை வைத்து மூடப்பட்ட கருவறைக் கதவின் இடுக்கு போல ஆகியது வான்கோடு. பின்னர் அதுவும் அணைய காயலின் நீர்வெளி எவர்சில்வர் தகடாகியது.

சட்டென்று காயல் கண் பெற்று என்னை நோக்குவதாக உணர்ந்தேன்

”ஏன் பகலிலே போறதில்லை?” என்றேன். ”ஏன்னா ராத்திரியிலேதான் மனுஷன் வாழணும்…” என்றார் மேனோன் ”மனுஷன் அதுக்காகத்தான் படைக்கப்பட்டிருக்கான்…நீ காட்டிலே பாத்திருக்கியா? எல்லா மிருகங்களும் ராத்திரியிலேதான் வெளியே வரும். ஆனை சிம்ஹம் மான்  பன்னி எலி எல்லாமே… பகலிலே வரக்கூடிய பெரிய பிராணின்னு எதுவுமே கிடையாது… காட்டுக்குள்ளே போயிருக்கியா?”

எனக்கு அந்தப்பேச்சு வினோதமாக இருந்தது. அவர் என் கண்கள் வழியாக நான் எண்ணுவதை துல்லியமாக பின் தொடர்ந்தார் .. ”நம்ப முடியாதபடி இருக்கு இல்லையா? அப்டிதான் இருக்கும். ஏன்னா நாம இந்த நாகரீகத்தை உண்டுபண்ணி எப்டியும் முப்பதாயிரம் வருஷம் ஆகியிருக்கும். எத்தனை ஜெனரேஷன். நம்ம உடம்பு மனசு சிந்தனை எல்லாமே அதுக்கேத்தமாதிரி அடாப்ட் ஆகியிருக்கு. இன்னொரு மாதிரி சிந்திக்கவே நம்மாலே முடியறதில்லை… ஆனால் சிந்திச்சுப்பார்த்தா இது உண்மைன்னு தெரியும்”

நான் தலையசைத்தேன். ”இப்டி யோசிச்சுப்பார், இந்த நாகரீகம் பண்பாடு இன்றைக்குள்ள வாழ்க்கை எல்லாத்தையும் ஒரு நகரம்னு வைச்சுக்கோ. நகரத்தை சுத்தி இருக்கிற காடு அதோட மறுபக்கம். நகரத்துக்கு பகலிலே வாழ்க்கை, காட்டுக்கு ராத்திரியிலே வாழ்க்கை. இது வெளுப்புன்னா அது கறுப்பு. இதோட மறுபக்கம் அது…” 

ஆண்ட் தாட் இஸ் வை வி ஆர் எக்ஸ்டிரீம்லி ஹாப்பி” என்று அவர் சொன்னார். புகையை ஆழ இழுத்து மெல்ல விட்டபடி ”மத்த எல்லாத்தையும் விடு. ராத்திரி எவ்ளவு அழகா இருக்கு பார். இந்த தீபங்களோட தங்க நிறமான வெளிச்சம். கறுப்புப்பட்டிலே தங்க சரிகையாலே ஓவியங்களா செஞ்சு வச்சதுமாதிரி இருக்கு எல்லாமே… என்ன ஒரு அழகு.. ராத்திரிக்குக் கண் பழகிட்டா நீ புத்தம் புதிசான ஒரு உலகத்தைப் பாக்க ஆரம்பிச்சிருவே. அற்புதமான உலகம், மகத்தான உலகம்…”
நிறங்களற்றது என நான் நினைத்ததுமே அவர் சொன்னார் ”நிறங்கள் உண்டு…ஆனா அதெல்லாம் நீ பகல்வெளிச்சத்திலே பார்க்கிற ஆபாசமான நெறங்கள் இல்லை. மென்மையான அடக்கமான அழகுள்ள நிறங்கள். இந்த விளக்கைப்பார்…”என்று குத்துவிளக்கைக் காட்டினார். ”என்ன ஒரு நிறம் இல்லியா? வெண்கலம் அற்புதமான உலோகம். ஒரு பதினெட்டுவயசு அழகியோட தொடை மாதிரி பளபளப்பா…மெருகோட


ஸீ, ஒரு பெரிய வெள்ளை மஸ்லீன் திரையிலே நிழல்களை ஆடவிட்டமாதிரி… இல்லை  இருட்டுலே ஒரு ப்ளூஜாகர் வைரக்கல்லிலே கண்ணை வைச்சு உள்ளே பார்த்தது மாதிரி…பார்த்திருக்கியா?”
”இல்லை” என்றேன். ”அமேஸிங்…அப்டி ஒரு மிதமான ஜொலிப்பு… வைரம் ஒரு கல் மட்டுமில்லை. ஒரு வைரக்கல் ஆயிரம் அறை உள்ள ஒரு அடுக்குமாடி பங்களா மாதிரி. கண்ணாடிப்பங்களா. அதுக்குள்ளே அறைகள் தோறும் மென்மையா விளக்கு போட்டா எப்டி இருக்கும்…ஆனா காட்டுக்குள்ளே நிலா நுழையறது இன்னும் அற்புதம்… 

அவர் முகம் முழுக்க அந்தக் கனவைக் கண்டேன். கமலம் அந்தக் கனவை பகிர்ந்துகொள்பவள்போல அவர் தோளை மெல்லத் தொண்டிருதாள். ” அஞ்சு நிமிஷம் கழிச்சு முழிச்சுகிட்டு அழுதிட்டே இருந்தேன். இவளும் அழுறாள்… கண்விழிக்க முடியாத ஒரு கனவு மாதிரி அந்த ராத்திரி போய்ட்டே இருந்தது. எவ்ளவு ஜீவராசிகள். ஆந்தைகள் பெருச்சாளிகள் காட்டுபன்னிகள் ஒரு காட்டுபூனை…அப்றம் யானை… யானையோட இருட்டு… இருட்டு யானையாகி வந்து நம்ம முன்னாடி நின்னு காதும்தலையும் ஆட்டிட்டு  திருப்பி இருட்டா ஆகிற பயங்கரமான அழகு..  கடைசியா அதிகாலையிலே ஒரு சிறுத்தை… கொன்னைப் பூக்குவியலிலே செஞ்ச உடம்பு. அது அப்டி, மென்மையா, கைக்குழந்தை மாதிரி, காலெடுத்து வைச்சு வந்தது. கடவுள் பக்தன் மனசுக்குள்ளே அப்டித்தான் வருவார்னு நினைக்கிறேன்… அது குட்டையிலே தண்ணீர் குடிச்சு எழுந்து திரும்பிப்பார்க்கிறப்ப அதன் மீசைமுடிகளிலே தண்ணித்துளி நின்று ஜொலிச்சு நடுங்கிச்சு….தட் வாஸ் எ பிளஸ்ட் நைட்… எ ஹெவென்லி நைட்…”

பின்னிரவிலே வெளிச்சம் ஜாஸ்தியா ஆகுதான்னு…’இல்லை சாமி, காட்டுக்குள்ள பாக்கப்பாக்க நம்ம கண்ணோட வெளிச்சம் ஜாஸ்தியா ஆகும்’னு சொன்னான். என் இதயத்திலே ஒரு வாளை பாய்ச்சினது மாதிரி இருந்தது அது. அப்டீன்னா என் கண்ணுக்குள்ள இருட்டா இருந்தது? பகலிலே நம்ம கண்கள் முழுக்குருடாகவா இருக்கு? திரும்பி வர்ர வழி முழுக்க அதைப்பத்தியே நெனைச்சிட்டிருந்தேன். கண்ணுக்குள்ளே இருக்கு வெளிச்சம். வெளியே வெளிச்சமிருக்குன்னு நினைக்கிறது மாதிரி முட்டாள்தனம் ஒண்ணுமே இல்லை. 

நான் ”வைட்டமின் டி..” என்றேன். ”ஓ கமான்…புல்ஷிட். மனுஷனுக்கு ரொம்பக் கொஞ்சம் வைட்டமின் டி போரும்… அதிகாலையிலே உள்ள வெளிச்சமே அதைக் குடுத்திடும். வெயிலிலே சுத்தணும்ணு இல்லை… ” என்றார் மேனோன்.

”இவனை ஊரிலே ஆந்தைன்னு சொல்ல ஆரம்பிச்சங்க. நான் சொன்னேன், டேய் மக்கு மாப்புளே ஆந்தைன்னா அதிலே என்ன கேவலம்? அது எவ்ளவு வீரமான பறவை. என்ன ஒரு கம்பீரமான பறவை…நீ ஆந்தைதான்..அந்தப்பேரிலேயே கடையை வைன்னேன்..வீட்டிலேயே போர்டை மாட்டி உக்காந்தான். ஒருநாளுக்கு நாலு பாண்ட் தைப்பான்…மத்தகடையிலே இருநூறு ருபா கூலின்னா இவன் கடையிலே முந்நூறு…”

இரவு சங்கீதத்துக்கு இத்தனை அழுத்தத்தைக்கூட்டும் என நான் அறிந்திருக்கவேயில்லை. இந்த அமைதியில், இந்த இளங்குளிரில், இந்த கண் குளிரும் செவ்வொளியில், கேட்கும்  எந்த ஒலியும் சங்கீதமாகும்போலும். மனம் இரவில் நெகிழ்ந்திருக்கிறது. அன்றாட வாழ்க்கையின் அத்தனை சிக்கல்களையும் வெற்றிகளையும் தோல்விகளையும் சதிகளையும் துரோகங்களையும்  உதறிவிட்டு வேறெங்கோ வந்து அமர்ந்திருக்கிறது. உடல் இனிய களைப்பால் இறுக்கத்தை இழக்க பிரக்ஞை மெல்லிய வீணைநரம்பாக ஆகிவிட்டிருக்கிறது. காற்று தொட்டாலே அதிர ஆரம்பிக்கிறது அது. என் உடல் மெலிதாக நடுங்கிக்கொண்டே இருந்தது. மனம் உருகி உருகி துயரமே இல்லாத தூய சோகம் என்னை ஆட்கொண்டு அழக்கூடாது அழக்கூடாது என என் போதம் தடுக்கத்தடுக்க நான் கண்ணீர் விட ஆரம்பித்தேன்.
எனக்கு முன்னால் தூரத்தில் இருட்டில் ஒரு வெண்சுவர் சாம்பல்நிறமாகத் தெரிந்தது. அதன் மீது ஒரு சுடர் பரவிசென்றது. சில கணங்களுக்குப்பின்னால்தான் அது காயல் என்று உணர்ந்தேன். அதையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தபோது கொஞ்ச நேரத்தில் அந்தபப்டகை என்னால் பார்க்க முடிந்தது. பின் அந்தப்படகை உந்துபவனின் வெட்டுத்தோற்றம் தெரிந்தது.

என்ன இது? நான் பார்க்காத பெண்களா? நிலையாக ஒரு மனைவி என்பது பெரிய போர் என்று எண்ணியிருந்தேன். நாலைந்து நாட்களுக்குள் எனக்கு பெண்கள் சலிப்பேற்படுத்திவிடுகிறார்கள். என் வட்டத்துக்குள் உள்ள பெண்கள் அனைவருமே ஒரே வார்ப்பு. நான் என்ன கார் வைத்திருக்கிறேன், அடுத்து எந்த வெளிநாட்டுக்குச் செல்லப்போகிறேன், என்னுடைய ஷேர்கள் என்ன ஆயின என்பதற்கு அப்பால் அவர்களுக்கு அக்கறைகளே இல்லை.

அற்புதமான உணவு. பால்விட்டு வெல்லம் போட்டு செய்யப்பட்ட பிரதமன் என் நாவில் ஒவ்வொரு புள்ளியிலும் தங்கி ருசித்தது. நாயர் ஒரு நம்பூதிரி ஜோக் சொன்னார். விருந்தில் மூக்குமுட்ட சாப்பிட்ட நம்பூதிரி சோறு மேற்கொண்டு தேவையில்லை, வயிற்றில் ஒருபருக்கைக்குக்கூட இடமில்லை என்றார். பரிமாறியவர் ‘அடாடா, பிரதமன் வருகிறதே’ என்றார். ‘வரட்டுமே சாப்பிடுகிறேன்’ என்றார் நம்பூதிரி. ‘அதெப்படி?’ என்று பரிமாறுபவர் வியந்தார். ‘திருவிழாக்கூட்டத்தில் யானைவந்தால் தானாகவே வழி உருவாகிவிடுகிறதல்லவா’ என்றார் நம்பூதிரி. நான் வெடித்துச் சிரித்தேன். ஏன் அப்படி சிரித்தேன் என சிரிக்கும்போதே நினைத்துக்கொண்டேன்.நீலிமாவை கவர நினைக்கிறேனா? இல்லை. என் மனம் முழுக்க உவகை இருந்தது.  அதற்கிணையான மகிழ்ச்சியுடன் நான் என் வாழ்நாளில் எப்போதுமே இருந்ததில்லை.

”அதனாலேதான் தினமும் வந்திடறேன்” என்றார். நீலிமாவின் கண்களை என் கண்கள் சந்தித்தன. அவள் மிகச்சிறிதாக தலையை அசைத்து புன்னகை செய்தாள். அந்த விடைபெறலில் இருந்த அந்தரங்கத்தன்மை என்னை ஒருகணம் உலுக்கியது. அவள் சென்ற பலநிமிடங்களுக்கு நான் அதிலேயே இருந்தேன். மலையாளிகள் பொதுவாகவே மெல்லிய பாவனைகள்  மற்றும் அசைவுகள் வழியாக  பலவற்றைச் சொல்லக்கூடியவர்கள் என எனக்கு தெரியும் என்றாலும் அக்கணத்தில் அது எனக்காகவே அவள் அளித்த அந்தரங்கமான ஒரு செய்தி என்றே பட்டது. ரகசியமான ஒரு தீண்டல்போல. ஏன், ரகசியமான ஒரு முத்தம்போல.

என் கண்களுக்குள் இருட்டுக்குள் ஒரு கரிய காயல் பளபளத்துக்கொண்டே இருப்பதைக் கண்டபடியே தூங்கிப்போனேன்.

உண்ணிகிருஷ்ணனை நான் பேசாமல் பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். அவர் அன்றைய அரசியல் செய்திகளைப்பற்றிப் பேசிக்கொண்டிருந்தார்.
‘யார் இந்த மனிதன்!’ என என் மனம் வியந்தது. இவனுக்கும் எனக்கும் என்ன உறவு. இவன் வாழும் உலகம் எனக்கு மிக அப்பால் எங்கோ இருக்கிறது. உதவாத செய்திகள், அவை அளிக்கும் பதற்றங்கள், ஆவல்கள், இலட்சியங்கள், ஏமாற்றங்கள். .. 

எங்காவது, எந்த ஊரிலாவது இரவில் சாலையில்  துயரமான எவரையாவது சந்தித்திருக்கிறேனா? நினைவில் எங்குமே ஒரு முகம் கூட இல்லை. கடும் உழைப்பாளர்கள், கைவிடப்பட்டவர்கள்கூட இளைப்பாறல் தெரியும் முகங்களுடன்தான் இருக்கிறார்கள். இரவில் ஒளிபெற்று ததும்பும் நகரத்தெருக்களில்  மலர்ந்து அலையும் நூறுநுறாயிரம் முகங்கள்தான் நினைவில் நிறைந்தன. சென்னை, மும்பை, டெல்லி ,நியூயார்க், லாஸ் ஆஞ்சலிஸ், டோக்கியோ, குலாலம்பூர், சிங்கப்பூர், சிட்னி…ஆம். சொன்னால் ஒரு அபத்தமான நம்பிக்கை போலிருந்தாலும் அது உண்மை.  இரவில் மனிதர்கள் மலர்கிறார்கள்.

”மிக எளிமையான விஷயம். இவர்களுக்கு தெரியவில்லை அது” என்றார் மேனன்.  ”இரவுதான் இவர்களுக்காக இயற்கை வகுத்த நேரம். ஆனந்தத்தை அறியும் புலன்கள் இரவில்தான் கண்விழிக்கின்றன”

கமலா என்னிடம் மெல்லிய புன்னகையுடன் ”ஸோ யூ லைக் நீலிமா” என்றார். என் உள்ளம் ஜிலீரென்றது. அவர் கண்களைப் பார்க்காமல் திருப்பிக் கொண்டேன். ”நான் அவசரப்படறேன்னு நீ நினைக்கலாம். ஆனா..”என்றார் கமலா. நான் அவரை நோக்கி திரும்பினேன். அவர் சட்டென்று முகம் மீது தனி விளக்கொன்று விழுந்ததைபோல சிவந்து ஒளிகொண்டு ”நான் திரும்பி வர்ரப்ப நீங்க ரெண்டுபேரும் அமைதியா இருந்தீங்க. ஆனா ரெண்டுபேருமே ஒருத்தரை ஒருத்தர் கவனிச்சுகிட்டும் இருந்தீங்க. தட் வாஸ் எ ஸம்மிட்” என்றார். அதை நானும் உணர்ந்தேன். நான் புன்னகைசெய்தேன்
”ஸோ ஸம் திங் கோயிங் டு ஸ்டார்ட்” என்றார் மேனன். ”இண்டிரஸ்டிங்” நான் பதறி ”அதெல்லாம் இல்லை அட்மிரல். நான் சும்மா…” என் மனம் திம் திம் என அறைந்தது. ”ஐ லைக் ஹெர்..தட் இஸ் ஆல்” மேனன் உரக்கச் சிரித்தபடி ”டார்லிங், இட் இஸ் ரியல்லி எ ·பன் டு ஸீ தி லவர் பாய்ஸ்.. ” என்று கமலாவை கண்ணாடியில் பார்த்து கண்ணடித்தார்.கமலா சிரித்துக்கொண்டே என்னைப் பார்த்தார். எதிர் காரின் ஒளியில் அவரது சிவந்த உதடுகளுக்குள் சிறிய தூயவெண்பற்களின் அழகிய வரிசை செவ்வியல் ஓவியங்களில் விரியும் மகத்தான புன்னகை போலிருந்தது.
பிரான்ஸ் சென்றிருந்தபோது லூவர் அருங்காட்சியகத்தில் அவற்றை பார்த்து நின்றிருக்கிறேன். அவற்றின் பிரம்மாண்டம் தான் என்னை முதலில் கவர்ந்திருக்கிறது. ஏன் அவை தூரிகை ஓட்டமே தெரியுமளவுக்கு இருக்கவேண்டும் என்று நினைத்துக்கொண்டிருக்கிறேன். எனக்கு ஓவியங்களைப் பற்றி பெரிதாக ஒன்றும் தெரியாது. ஆனால் நீரில்கரையும் விளக்குக்ளைக் கண்டபோது உருவங்கள் மழுங்கும் தெளிவின்மையில் அபூர்வமான ஓர் அழகு இருக்கிறது என்ற எண்ணம் ஏற்பட்டது.

”சுவாமி உதயபானு ஒரு சக்ஸஸ்புல் லாயரா இருந்தார்…” என்றார் மேனன். ”ரொம இண்டிரஸ்டிங்கான கதை… ஒருநாள் ஒரு தப்பான கேஸிலே ஜெயிச்சிட்டார். சின்னப்பொண்ணை கற்பழிச்ச ஒருத்தனுக்கு விடுதலை வாங்கிக் குடுத்திட்டார். அதுமுதல் ஒருவாரம் தூக்கமில்லை. அப்டியே எல்லாத்தையும் விட்டுட்டு அலைய ஆரம்பிச்சார். இங்கே வந்து சேந்திட்டார்”

--
பிரசண்டானந்தாஉரக்கச் சிரித்தார் ”நைஸ் ஸிமிலி…” என்றார் ”யூ நோ, இப்ப நீங்க பேசற தமிழோட அந்த ஒலி தெலுங்கிலே இருந்து வந்தது. தெலுங்குக்கு அந்த ஒலி பிராகிருத பாஷையிலே இருந்து வந்திருக்கணும். தெலுங்குதான் படபடன்னு பேசற பாஷை.வடக்கு ஆந்திராவிலே மத்யபிரதேஷ் பார்டரிலே உள்ள ஆதிவாசிகள் இப்பகூட பிராகிருதஜன்யமான பாஷைகள் பேசுறாங்க. அவங்ககிட்ட இந்த டியூனை நான் கவனிச்சிருக்கேன்…” என்றார்.
”ஓ” என்றேன் வியப்புடன். ”…அதுக்கு சரித்திரபூர்வமான காரணங்கள் இருக்கு. தமிழ்நாடு முழுக்க முந்நூறு வருஷம் தெலுங்கர்களோட ஆட்சியிலே இருந்திருக்கு. மன்னர்கள் மட்டும் தெலுங்கு இல்லை. கிட்டத்தட்ட ஒருகோடி ஜனங்களும் அங்கேயிருந்து வந்து தமிழ்நாடு முழுக்க பரவியிருக்காங்க. அவங்க தமிழை தெலுங்கு உச்சரிப்புக்கு மாத்திட்டாங்க. அதுக்கு முன்னாடி தமிழ் கேக்கிறதுக்கு மலையாளம் மாதிரித்தான் இருந்திருக்கும்…ஸீ, தெலுங்கு ஆதிக்கம் இல்லாத இடங்களிலே இருக்கிற பழமையான தமிழ் அப்டியே மலையாள ஓசையோடத்தான் இருக்கு. ·பர் எக்ஸாம்பிள் தெற்குதிருவிதாங்கூர். ஐ மீன் , கன்யாகுமாரி ஜில்லா பாஷை. அப்றம் ஸ்ரீலங்காத் தமிழ். அப்றம் மேற்குமலைகளிலே இருக்கிற டிரைப்ஸ் பேசற தமிழ்…”
நான் அவரை அதற்குள் புரிந்துகொண்டிருந்தேன். அபாரமான தர்க்கம் கொண்ட மனிதர். ஒன்றிலிருந்து ஒன்றாக அறிதல்களை கோர்த்தபடியே சென்று ஒரு முழுமையை உருவாக்கக் கூடிய வலிமை கொண்டவர். அத்தகையவர்கள் பிறர் சிந்தனைகள் மீது அபாரமான செல்வாக்கைச் செலுத்துபவர்களாக இருப்பார்கள். அவர்களிடம் எதையுமே மறுத்து வாதிட முடியாது.
--
நான் அவரிடம் எதைப்பற்றி பேசவேண்டும் என எண்ணிக்கொண்டேன். எதைப்பற்றிப் பேசினாலும் அவரிடம் ஏற்கனவே அதற்குப் பதில் இருக்கும் என்று தோன்றியது. ”யூ மே ஆஸ்க் எபவுட் தி நைட் எகஸ்பரிமென்ட்ஸ்” என்று அவரே அடியெடுத்துக்கொடுத்தார். ”எதுக்கு ராத்ரியிலே முழிச்சிருக்கணும்? ஆன்மீகமா ஏதாவது காரணம் இருக்கா?” என்றேன். அவர் தாடியை நீவியபடி ஒருகணம் என்னை நோக்கி புன்னகைசெய்து,”வள்ளலார் சொல்லியிருக்கார்ல, தனித்திரு விழித்திரு பசித்திரு அப்டீன்னு. தனித்திருன்னா சாதாரணமா மத்தவங்கள மாதிரி இருக்காதேன்னு அர்த்தம். பசித்திருன்னா உடலாலேயும் மனசாலேயும் பசியோட இருன்னு அர்த்தம்.  எதுக்கு விழித்திருன்னு சொன்னார்? விழிப்புன்னா என்ன? அகவிழிப்பைச் சொல்லலை. அது தியானம் மூலம் வரக்கூடியது. அகவிழிப்பு வர்ரதுக்கான வழியை… அவர் சொல்ற விழிப்புங்கிறது தூங்காம இருக்கிறதைத்தான்….அதைத்தான் கீதை சொல்லுது, பிறர் தூங்கும்போது யோகி விழித்திருக்கிறான்

---
”எதுக்காக நம்ம முன்னோர்கள் எல்லா கலைகளையும் ராத்தியிலே நடத்தினாங்க? கதகளி ராத்திரி விடிய விடிய நடக்கும். சாக்கியார்கூத்து ஓட்டன்துள்ளல் எல்லாமே ராத்திரிதான். ஏன் தெருக்கூத்து? அதுவும் ராத்திரியிலேதானே….சங்கீதக்கச்சேரிகளைக்கூட அந்தக்காலத்திலே ராத்திரியிலேதான் வச்சிட்டிருந்தாங்க. ஏன்னா ராத்திரியிலே மனசு கனவுத்தன்மையோட இருக்கு. மனசோட விழிப்புநிலையை ஊடுருவி கனவுநிலையோட பேசறதைத்தான் நாம கலைகள்னு சொல்றோம், இல்லையா? அதுக்கு சரியான நேரமே ராத்திரிதான். நான் பஸ்தர்காடுகளிலே ஆதிவாசிகளைக் கவனிச்சிருக்கேன். பகலிலே பெரும்பாலும் எங்கியாவது சுருண்டு கிடப்பாங்க. ராத்திரியிலேதான் வேட்டையாடுறது. நடனமாடுறது பூசை செய்றது எல்லாமே…” பிரசண்டானந்தாநாடகத்தனமாக நிறுத்தி ”ஏன், செக்ஸ¤க்கேகூட ராத்திரிதான் பொருத்தமா இருக்கு இல்லையா? அப்ப ஆணும் பெண்ணும் மனசு நெகிழ்ந்து ஒண்ணாகிற மாதிரி பகலிலே சாத்தியமில்லை. பகலிலே அவங்க உறவே வேற மாதிரி இருக்கும்…யூ நோ
--
காத்திருக்கும்தோறும் காலம் மிகமெல்ல கணங்களாக, அணுக்கணங்களாக, நகர ஆரம்பித்தது.

பிரசண்டானந்தா பத்மாசனத்தில் கண்மூடி அமர்ந்ததும் மணியோசையை நிறுத்தி மணியை கீழே வைத்துவிட்டு அவரும் விலகி நின்றுகொண்டார். மணியோசை நின்றாலும் அதன் ரீங்காரம் பிரக்ஞையில் நீடித்தது. அந்த ரீங்காரமே மௌனமாக நீண்டது. ஆழ்ந்த மௌனத்தில் நான் கடலோசையைக் கேட்க ஆரம்பித்தேன். கடல் நெருங்கி நெருங்கி வந்துகொண்டிருப்பது போலிருந்தது. கூடத்திற்கு வெளியே படிகளில் அலைகளின் விளிம்பு பரவிச்செல்லும் ஒலி கேட்பது போல. பிரசண்டானந்தா கண்களைத் திறந்து ஏழுசுடர்களின் ஒளியை தன் வளைவுகளில் பிரதிபலித்துக்கொண்டிருந்த கலசத்தையே உற்று நோக்கினார். பின்பு கணீரென்ற குரலில் பாட ஆரம்பித்தார். நான் கடிகாரத்தைப் பார்த்தேன், மிகச்சரியாக பன்னிரண்டு மணி.

அப்படியே கண்மூடி  அமர்ந்து தியானத்தில் ஆழ்ந்தார். மொத்தக் கூடமும் அவருக்காகக் காத்திருந்தது. மென்மையான குரலில் ஆங்கிலத்தில்  ” தேடுபவர்களே, இதோ மீண்டுமொரு இனிய இரவு மலர்ந்திருக்கிறது…” என்று ஆரம்பித்தார். ”கன்னங்கரிய கூந்தலில் விண்மீன்களைச் சூடி கன்னங்கரிய உடலில் கன்னங்கரிய பட்டாடை அணிந்து ராத்ரிதேவி நம்மிடம் வந்திருக்கிறாள். பகலில் வெந்து கிடந்த நிலம் அவள் பாதம்பட்டு குளிர்கிறது. வேதனை நிறைந்த நெஞ்சங்கள் இனிய கனவுகளால் இளைப்பாறுகின்றன. நோய்கள் சற்றே விலகி நிற்கின்றன. சஞ்சலங்கள் அணைந்து அமைகின்றன. துய பேரருளுடன் அவள் வந்து நம்மை ஆசிர்வதித்திருக்கிறாள்.

நண்பர்களே, நான் சொல்லும் வரியொன்றுண்டு. இரவு ஒரு யானை. யானை எத்தனை அற்புதமான மிருகம். மிருகங்களில் அதற்கு இணையாக ஏதுமில்லை. கன்னங்கரிய பேருடல். அதன் எல்லா அசைவுகளும் அழகே. அது ஒரு மாபெரும் குழந்தை. ஆனால் அந்த மகத்துவத்திற்குள் மதம் ஒளிந்திருக்கிறது நண்பர்களே. மிருகங்களிலேயே யானையைப் பழக்குவதுதான் மிக மிக எளிதானது. ஆனால் ஒருபோதும் முழுமையாக பழக்கிவிடமுடியாத மிருகமும் யானைதான்.

---
நண்பர்களே, நான் சொல்லும் வரியொன்றுண்டு. இரவு ஒரு யானை. யானை எத்தனை அற்புதமான மிருகம். மிருகங்களில் அதற்கு இணையாக ஏதுமில்லை. கன்னங்கரிய பேருடல். அதன் எல்லா அசைவுகளும் அழகே. அது ஒரு மாபெரும் குழந்தை. ஆனால் அந்த மகத்துவத்திற்குள் மதம் ஒளிந்திருக்கிறது நண்பர்களே. மிருகங்களிலேயே யானையைப் பழக்குவதுதான் மிக மிக எளிதானது. ஆனால் ஒருபோதும் முழுமையாக பழக்கிவிடமுடியாத மிருகமும் யானைதான்.
யானைமேல் இருக்கும் மனிதன் உணரும் அகங்காரம் ஒன்றுண்டு. அவன் தன்னை ஒரு மகாராஜாவாக, சிம்மாசனம் மேல் அமர்ந்தவனாக உணர்கிறான். அவனறிவதில்லை அவன் மகத்தான அறியமுடியாமை ஒன்றின் மீது அமர்ந்திருக்கிறான் என்று. நம் முன்னோர் அதை உணர்ந்திருந்தார்கள். யானை மறப்பதேயில்லை என்று சாஸ்திரம் சொல்கிறது. யானை மன்னிப்பதேயில்லை என்கிறது. யானைப்பகை என்று அது குறிக்கப்பட்டிருக்கிறது.
இரவு ஒரு யானை. சாமரக்காதுகள் அசைய, கொம்புகள் ஊசலாட, பொதிகள் போல் காலெடுத்து வைத்து மெல்ல நடந்து வரும் யானை. கஜராஜவிராஜிதம் என்று காளிதாசன் சொன்னான். பேரழகியின் நடை யானையின் நடை போன்றது. ராத்ரி தேவியின் நடையல்லவா அது? யானை இதோ நம் வாசலில் வந்து நிற்கிறது. கன்னங்கருமையாக. பேரழகாக. வாருங்கள் அதன் வெண்தந்தங்களைப் பற்றிக்கொள்வோம். அதனிடம் காலெடு யானை என்று சொல்வோம்.ஏறியமர்ந்தால் இந்த உலகையே வென்றவர்களாவோம். ஆனாலும் அது யானை. அறியப்படமுடியாதது. ஏனென்றால் அது காடு. ஊருக்குள் இறங்கிவந்த காடல்லவா யானை? புதர்களின் இருளும் மலைப்பாறைகளின் கம்பீரமும் காட்டருவிகளின் ஓசையும் மலைச்சுனைகளின் குளிரும் கலந்தது யானை…
---
மௌனமாக திரும்பிக்கொண்டிருந்தோம். காரை இப்போது கமலா ஓட்டினார். ஒற்றுத்தாள் நீரை உறிஞ்சிக்கனப்பதுபோல இரவு ஈரமாகி குளிர்ந்து கனத்துக்கொண்டிருந்தது. இன்னும் சற்றுநேரத்தில் அதிலிருந்து கருமை சொட்டி வடிய ஆரம்பிக்கும். அதன் விளிம்புகள் வெளிற ஆரம்பிக்கும். நான் சன்னலோரத்தில் சுழன்றுசென்றுகொண்டிருந்த தென்னந்தோப்புகளைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். தென்னைமரங்களின் ஓலைகளை ஒவ்வொன்றாக துல்லியமாகப் பார்க்க முடிந்தது. மரங்களின் உடல்வளையங்களை எண்ணமுடியும் என்று பட்டது. எத்தனை விரைவாக என் கண்கள் இருட்டுக்குப் பழகிவிட்டன!
ஒரு முழுக்கச்சேரி முடிந்தபின்னர் உறையிடாமல் வைக்கப்பட்டிருக்கும் தம்புரா போன்று என் அகத்தை உணர்ந்தேன். ரீங்காரம் அதன் குடத்தில் வளைவுகளில் ஆணிகளில் தந்திகளில் எங்கும் ததும்பிக்கொண்டிருந்தது.

 இந்திய மதங்கள் ஆறு. அவற்றில் பெருமதங்கள் மூன்றுதான். சைவம் வைணவம் சாக்தம். சாக்தம் பிரபஞ்சத்தில் அலகிலாத ஆற்றலை கடவுளின் உருவமாக வழிபடுகிறது. ”இரண்டு வகை ஆற்றல்களின் முரணியக்கம்தான் இந்த பிரபஞ்சம். செயலாற்றல். அது ஒரு கருத்து. ஒரு தூண்டுகைக் காரணம், அவ்வளவுதான். அதை சிவம் என்றார்கள். அதனால் உயிர்கொண்டெழுந்து இப்பிரபஞ்சமாக ஆகி விரிந்திருப்பது விளைவாற்றல். நிலையானது அதுதான். அதுதான் படைப்புக்காரணம். அதுதான் சக்தி…”
முகர்ஜி என்னைக் கூர்ந்து நோக்கினார் ”ஏன் சக்தியை மட்டும் வழிபடவேண்டும் என்கிறாயா? இங்கே நாம் காண்பதெல்லாம் சக்தி மட்டும்தான். அறிவதெல்லாம் சக்தியை மட்டும்தான். சக்திதான் எல்லாம். செயலின்மையில் இருந்து சக்தி எப்படி செயலுக்கு வந்திருக்க முடியும் என்று ஊகித்து சிவம் என்ற ஒன்றை அறிய முடியும் அவ்வளவுதான். ஆகவே சக்திதான் மானுடன் அறிந்து உணரக்கூடிய ஒரே முழுமுதல் தெய்வம்…அத்துடன் சிவம் ஏன் இன்னொரு பேராற்றலாக இருக்க வேண்டும்? அதுவேகூட சக்தியின் இன்னொரு முகமாக ஏன் இருக்கக் கூடாது? சக்தியின் ஒரு சிறுதுளியே தன்னை சிவமாக ஆக்கிக்கொண்டு தன்னைத் தூண்டி தன்னைச் செயல்வடிவமாக ஆக்கியது என்றால் அதில் என்ன பிழை இருக்க முடியும்? ஆம், சிவத்தை நீங்கள் மறுத்துவிட முடியும். மறுக்கப்பட முடியாதது சக்தியே. ஏனென்றால் அது கண்கூடானது…”

தூங்கும் மிருகம் ஒன்றின் உடல்வழியாக ஊர்ந்துசெல்லும் பேன் போல நகரில் சென்றது டாக்ஸி. 

நான் கணித்திரையை பார்க்க ஆரம்பித்தபோது கண்கள் கூசி கண்ணீர் வழிய ஆரம்பித்தது. வெயில் என்ற  கூச்சமில்லாத அப்பட்டத்தை,  அர்த்தமற்ற வெறிச்சிடலை அத்தனை தீவிரமாக நான் உணர்ந்ததில்லை.

எழுந்து என் அறைக்குள் சென்று ஏஸியைப்போட்டுக்கொண்டு விளக்குகளை அணைத்தபின் வேலைசெய்ய ஆரம்பித்தேன். கடிதங்களுக்கு பதில்போட்டேன். சில கணிதப்பக்கங்களை சரிபார்த்தேன். முதுகு வலித்தபோது மல்லாந்து படுத்துக்கொண்டேன். என்ன ஆயிற்று என்ற எண்ணம் பீதியாக ஆகியது. என் கண்களை நான் இழந்துவிட்டேனா? பகல்களை முழுமையாகவே இழந்துவிட்டேனா? இனிமேல் சாதாரணமான வாழ்க்கையே எனக்கில்லையா என்ன? சென்னையின் என் அலுவலகம், கார்கள் உரசிக்கொள்ளும் தெருக்கள், அண்டைவீட்டுக்காரர்கள் எதுவுமே இல்லையா என்ன? எங்கே சென்றுகொண்டிருக்கிறேன்?

சோர்வுடன் எழுந்து திரும்பி நடந்தேன். தென்னைமரங்களின் தடியின் சாம்பல் நிறத்துக்கும் இலைகளின் பசுமைக்கும் என்ன பொருத்தம்? மண்ணின் செஞ்சிவப்புக்கும்  அடித்தடிகளின் பழுப்பு நிறத்துக்கும் என்ன பொருத்தம்? சம்பந்தமே இல்லாமல் வெண்ணிறமான சுவர்களும் சிவப்புநிறமான ஓட்டுக்கூரையுமாக என் வீடு. அதன் சன்னல்களில் பாசிப்பச்சை நிறமான பூபோட்ட திரைச்சீலை. அதன் தரைக்கு நீலச்சாம்பல் நிறமான சிமிண்ட்பூச்சு. யானை ஒன்று வரைந்த ஓவியத்தை ஓர் அலுவலகத்தில் பார்த்தேன். எந்தவிதமான நிற ஒருமையும் இல்லை. குரங்குகள் வரைந்தாலும் அப்படித்தான் இருக்கும்போலும். இயற்கையில் அழகு என்பது உண்மையில் இல்லையா என்ன? மனிதனின் கற்பனைதானா அது?
ஆம், இயற்கையில் அழகென்று எதைச் சொல்கிறார்கள்? பசுமையை. ஏனென்றால் பசுமை மனிதனுக்கு உணவு தருவது. பூக்களை. ஏனென்றால் பூக்கள் காய்களாக மாறக்கூடியவை. தீயை. ஏனென்றால் அது குளிர் போக்குவது. அந்தியை பொன்னை. ஏனென்றால் அவை தீயை நினைவூட்டுகின்றன. பெண்ணை. அது காமம். காமத்தால் அழகிய அனைத்தையும் பெண்ணுடன் இணைத்துக்கொள்கிறான். அழகிய அனைத்துடனும் காமத்தையும் இணைத்துக்கொள்கிறான். இயற்கை மீது படரும் மனிதனின் ஆசைதானா அழகை உருவாக்குவது? நான் கண்ட அழகான நிலக்காட்சிகள், அழகான ஓவியங்கள், கலைப்பொருட்கள், நடனங்கள், ஆடைகள் அனைத்தையும் மனதுக்குள் வரிசைப்படுத்திப் பார்த்தேன். ஆம், எளிய வாழ்வாசையை மட்டுமே  அழகென எண்ணிக்கொண்டிருக்கிறான் மனிதன்.

மர்ந்து கொண்டு ஒரு வார இதழைப் பிரித்தேன். என்னென்ன எண்ணங்கள் வழியாக மனம் கடந்துசெல்கிறது! எப்போதுமே நான் இப்படியெல்லாம் நினைத்தவனல்ல. இந்த எண்ணங்களே என்னுடையவை தானா? கம்யூட்டரில் வைரஸ் போல ஒருவரின் மூளைக்குள் சிந்தனைகளை செலுத்திவிடமுடியுமா என்ன?

உண்மையில் எந்தமனிதனாவது பகலை ரசிக்க முடியுமா என்ன? மதியவெயிலில் அழகாக இருக்கும் இயற்கைக்காட்சி என்று ஒன்று உண்டா? பேரழகுகொண்ட நிலங்கள்கூட ஆபாசமாக திறந்து கிடப்பதைத்தானே மதியத்தில் பார்க்க முடியும்? அழகு என்று மனிதர்கள் ரசிக்கும் காட்சிகள் ஒன்று காலைவிடியும்போது அல்லது மாலை மயங்கும்போது அல்லது மழைக்கருக்கலின்போது. ஆம், பகல் மறையும்போதுதான் அழகு பிறக்க ஆரம்பிக்கிறது. மறையும் பகலில் இருந்து சிலகாட்சிகளை எடுத்து அழகெனக் கொள்கிறான் மனிதன். 

அப்படியென்றால் இரவு மட்டுமென்ன? இரவும் மனிதனால் உருவாக்கப்படும் அழகு கொண்டது அல்லவா? இருக்கலாம். ஆனால் இரவில் ஒரு பெரிய வசதி இருக்கிறது. மனிதன் தனக்கு தேவையானவற்றை மட்டும் தேவையான அளவுக்கு ஒளி அமைத்து பார்த்துக்கொள்ள முடியும். இரவின் வண்ணங்களை முழுக்க மனிதனே தீர்மானிக்க முடியும். வெளியே நகரத்தில் உலவும்போதுகூட அங்குள்ள அனைத்துக் காட்சிகளும் மனிதனின் அழகுணர்வால் வெளிச்சம்போட்டு உருவாக்கப்பட்டவைதானே? பகல் அப்படி அல்ல. பிரம்மாண்டமான வானத்தால் மனிதனை ஒருபொருட்டாகவே நினைக்காமல் அவன் மீது கொட்டப்படுவது அது.

இந்த இரவுச்சமூகம் ஒரு மலைச்சுனை. அதில் கால்நனைத்தாகிவிட்டது. அதன் ஆழம் நானறியாதது. போதும், இந்த அனுபவம் இங்கே முடிகிறது. ஆம், என் மன உறுதிக்கு நானே வைத்துக்கொள்ளும் சோதனை இது. எல்லா தேர்வுகளிலும் முதலில் வந்திருக்கிறேன். எத்தனையோ வணிக அரங்குகளில் நான் வெற்றி பெற்றிருக்கிறேன். அந்த மன திண்மை இப்போது என்னுடன் வரவேண்டும்.

 மேனன் வீட்டுக்குள் இருந்து பேச்சொலிகளும் சிரிப்பொலிகளும் கேட்டன. இரு கார்கள் நின்றன. மனம் அதிர நான் அவள் கார் இருக்கிறதா என்று பார்த்தேன். இருந்தது. என் மனதின் அறைதலை என்னாலேயே கேட்கமுடிந்தது. நான் வார்ட்ரோபை திறந்து சட்டையையும் பாண்டையும் மாட்டிக்கொண்டு கீழே பாய்ந்து கதவைத்திறந்து வெளியே பாய்ந்து மேனன் வீட்டை அடைந்து  வாசலை மூச்சிரைக்க கடந்தேன்
விண்மீன்குமிழிகள் மிதக்கும்
நதி இந்த இரவு
குறையாத கடலில் இருந்து
நிறையாத கடல் நோக்கி
ஒழுகிச்செல்கிறது.
மௌனமாக
நுரையில்லாமல்

நாயர் ”நாங்கள் மனம்திரும்புதலைப் பற்றியும் சுயவருத்தத்தைப் பற்றியும் பேசிக்கொண்டிருந்தோம்” என்றார். ”நான் என்ன சொன்னேன் என்றால் பாவம் என்பது எப்படி ஒரு கணநேர மன எழுச்சியோ அதைப்போன்றதே மனம்திரும்புதலும் என்று. ஒரு கிரா·ப் கோடு மேலே போவதும் கீழே இறங்குவதும் மாதிரி. இரண்டுமே இரண்டு வகையான உச்சங்கள். ஒன்றின் பிரதிபலிப்புதான் இன்னொன்று. அந்த மனிதனின் ஆளுமை என்பது இரண்டுக்கும்பொதுவாக நடுவே ஓடும் மையக்கோடு மாதிரி… எதற்குச் சொல்கிறேன் என்றால் நான் பல குற்றவாளிகளைச் சந்தித்திருக்கிறேன். நான் கொஞ்சநேரம் பேசும்போது கண்ணீர்விட்டு அழுது இனிமேல் இந்த தப்பை பண்ணவே மாட்டேன் சார், திருந்திவிட்டேன் என்பான். ஆரம்பகாலத்தில் நானும் அதை நம்பியிருந்தேன். ஆனால் திரும்பவும் அதையே செய்வான். அப்படியானால் என்னிடம் சொன்னது பொய்யா? அதுவும் உண்மைதான்….இது ஒரு ஊஞ்சல் மாதிரி. எந்த அளவுக்கு ஒருபக்கம் எழுகிறதோ அதே அளவுக்கு மறுபக்கமும் செல்லும். சென்றாக வேண்டும்…”

”நீ பாவமன்னிப்பைப்பற்றி பேசப்போகிறாய் என்றால் இன்னும் ஒரு லார்ஜ் ஏற்றிக்கொள்வது நல்லது” என்றார் மேனன். ”ஓ, அடியனு மதியே” என்றார் தாமஸ். பிறகு நாயரிடம் ”அதாவது இதிலே நான் கவனித்த விஷயம் என்னவென்றால் எதற்காக மனிதன் மனம் திரும்புகிறான்? மூன்று காரணங்கள் இருக்கின்றன. ஒன்று,  அவன் செய்துகொண்டிருக்கும் விஷயங்களில் அவனுக்கே உள்ளூர ஒரு கண்டனம் இருக்கிறது. அது தவறு என்று அவன் மனசாட்சி சொல்கிறது… ” ”ஓ புல் ஷிட்” என்றார் மேனன் ”ப்ளீஸ்” என்று சொல்லிவிட்டு தாமஸ் தொடர்ந்தார். ”இரண்டு அவனுக்கு அவன் இருக்கும் நிலையில் பலவகையான பிரச்சினைகள் இருக்கின்றன. அவற்றை சமாளித்து அவனால் அங்கே தொடர முடியவில்லை. மூன்று, அவனுக்கு வேறு ஒரு புதிய வாழ்க்கை வேண்டும் என்று தோன்றுகிறது. பெரும்பாலானவர்களில் இந்த மூன்று அம்சங்களும் ஒன்றுடன் ஒன்று கலந்தே இருக்கின்றன”


”இந்த மூன்று காரணங்களில் முதல் இரண்டு காரணங்களுக்காக யார் மனம் திரும்புகிறார்களோ அவர்கள் கண்டிப்பாக திரும்பிசென்றுவிடுவார்கள். ஏனென்றால் ஒருமுறை மனம்திரும்பி சில நல்ல விஷயங்களைச் செய்ததுமே அவர்களின் குற்றவுணர்ச்சி போய்விடுகிறது. இதில் என்னைப்போன்ற பாதிரியார்கள் வேறு அவர்களிடம் நீ செய்தவை எதுவும் பெரிய தப்புகள் இல்லை என்று சொல்லிவிடுவோம். அதைப் பொறுக்கிக் கொள்வார்கள். பிரச்சினைகளை அஞ்சி மனம்திரும்புகிறவர்கள் சில நாட்களிலேயே அலுப்பு கொள்ள ஆரம்பித்துவிடுவார்கள். ஏனென்றால் அந்தப்பிரச்சினைகள்தான் அவர்களின் முழுமையான ஆற்றலை செலவிட்டு அவர்கள் செய்யவேண்டிய செயல்கள். எப்போது மனித ஆற்றல் வெளியே வருகிறதோ அப்போதுதான் அவன் மகிழ்ச்சியாக இருப்பான். பிரச்சினைகள் இல்லாத சலிப்பில் இருந்து வெல்ல திரும்பவும் தவறுகளுக்குச் செல்வான்

நான் சட்டென்று அந்த உரையாடலில் இருந்து வெளியே வந்துவிட்டேன். நீலிமாவை என் உடலின் எல்லா மயிர்க்கால்களாலும் உணர்ந்தபடி அவளைப் பார்க்காமல்  தாமஸை நோக்கி பார்வையை வைத்துக்கொண்டு அமர்ந்திருந்தேன். அவளுடைய பிரக்ஞை முழுக்க என் மீதே இருக்கிறதென்று பட்டது.

 ”மனம் திரும்புகிறவன் இன்னொரு மேலான வாழ்க்கை வேண்டும் என்று நினைத்தான் என்றால் அவனுக்கு ஒரு வாய்ப்பு இருக்கிறது. அங்கே ஏசு பேசுவதற்கு ஒரு சிறிய இடைவெளி கிடைக்கிறது. ஏனென்றால் அது ஒரு அடிப்படையான ஆசை. இன்னும்கொஞ்சம் மேலான ஒன்று தனக்கு வேண்டும் என்ற நிரந்தரமான ஆசையால் தான் மானுடகுலம் இதுவரை கொண்டுவரப்பட்டிருக்கிறது. புனிதமான ஆசை அது. ஏசு முழுமனதோடு ஒத்துக்கொள்ளக்கூடிய ஆசை. இன்னமும் அழகான இன்னமும் தீவிரமான இன்னமும் பெரிய ஒன்று வேண்டும் என்று. அதை நாம் ஒரு குற்றவாளிக்கு அளித்தால் அவன் திரும்பிச் செல்ல மாட்டான். எட்டாம் வகுப்பு மாணவனை நீங்கள் ஏழாம் வகுப்பில் உட்காரச் செய்ய முடியாது. அவன் உடம்பு கூசும். சின்ன வயது சட்டைக்குள் நாம் நுழைய முடியாது”

பலசமயம் மனிதனுக்கு துன்பம் தேவைபப்டுகிறது. வலி தேவைப்படுகிறது. அவமானம் தேவைப்படுகிறது. தேடிப்போய் அவற்றை அடைபவர்கள் உண்டு” என்றார் ·

வாட் ஹேப்பண்ட் டு ·புட்?” என்றார் மேனன். ”ஐ திங் கம்லா இஸ் டூயிங் சம்திங் நியூ”என்று ·பாதர் சொன்னார். ”ஞான் போயி நோக்கட்டே” என்று சொல்லி நீலிமா எழுந்தாள். நான் அவளைப் பார்த்து புன்னகை செய்தேன். அவள் என் கண்களைப் பார்த்து ”நீங்க கூட வாங்க” என்றாள். அந்த நேரடியான அழைப்பு என்னை சில கணங்கள் பதறச் செய்தது. பின்பு ”எஸ்..ஷ்யூர்” என்று எழுந்துகொண்டேன். இரூவரும் உள்ளே சென்றோம்.

நீலிமா ”ரெண்டுபேரும் போட்டு அறுத்துட்டாங்க இல்ல?” என்றாள். நான் ”அதெல்லாம் இல்லை” என்றேன். ”ஒண்ணும் சொல்ல வேண்டாம். நானே பார்த்தேன். பச்சைமுட்டை குடிச்ச முகபாவத்தோட உக்காந்திட்டிருக்கிறதை…” என்றாள். நான் சிரித்தேன். ”கமான்..” என்று சொல்லி உள்ளே சென்றாள். அவள் அருகே நிற்கையில் அவளுடைய  பளீரிட்ட தோள்களை விட்டு கண்களை நகர்த்த முடியாமல் ஆனால் அப்படிப் பார்ப்பதன் அத்துமீறலை உணர்ந்தவனாக நான் இனிய திணறல் ஒன்றை அடைந்தேன். 



நானும் சாப்பிட அமர்ந்துகொண்டேன். மஜீதும் பரிமாறினார். ”ஒருகாலத்தில் கமலா பேரழகி” என்றார் ·பாதர் ”ஆனால் இப்போது அதைவிட பேரழகி” கமலா


---
 ”மாப்பிளாக்கள் நாளெல்லாம் கப்பலில் வாழ்ந்தவர்கள். அங்கே அவர்கள் உருவாக்கிக்கொண்ட இரு ருசிகள். ஒன்று பிரியாணி. கையிலே கிடைத்த கறியை எல்லாம் சோற்றுடன் போட்டு வேகவைப்பது. கறி கொஞ்சம் பழசாக இருக்கும் என்பதனால் எல்லாவகையான நறுமணப்பொருட்களையும் அதில் போடுவது…அப்படித்தான் பிரியாணியை கண்டுபிடித்தார்கள். இன்னொன்று இது…கப்பலில் பெண்கள் செல்வதில்லை இல்லையா?”  என்றார் ·பாதர்
---

”தென், வாட் இஸ் யுவர் பிளான்?” என்றார் ·பாதர். ”ஆர் யூ கமிங் வித் மி?” நாயர் மேனனைப் பார்த்தார். ”என்னுடைய பிஷப் இன்று அதிகாலை பிரார்த்தனைக்கு வருகிறார். நான் அவருக்கு இந்த சாத்தானை அறிமுகம் செய்யலாம் என்று நினைக்கிறேன். நீங்களும் வரலாம்” என்றார். நாயர் ”ஓகே…” என்றார். கமலா ”நீங்கள் மூன்று சாத்தான்களும் போனால் போதும். நீலிமாவும் சரவணனும் தனியாக எங்கோ போகவேண்டும் என்று சொன்னார்கள்” நாயர் நீலிமாவிடம் ”இஸ் இட்?”ன்றார். அவள் தலையசைத்தாள். நான் பிரமிப்புடன் கமலாவைப் பார்த்தபோது அவர் புன்னகைசெய்தார்